Χρυσός και υποσχέσεις vs καταστροφή

Άλλη μια καναδική εξορυκτική εταιρεία (Buffalo Gold Ltd) χρεωκόπησε και άφησε πίσω τα τοξικά της απόβλητα στη Σαρδηνία

 

Άλλη μια καναδική εταιρεία εξόρυξης χρυσού χρεοκόπησε και έφυγε, χωρίς καν να αρχίσει την αποκατάσταση του κατεστραμμένου περιβάλλοντος, τα έξοδα της οποίας φορτώθηκε η τοπική κοινωνία. Έφυγε αφήνοντας πίσω της απολυμένους, απλήρωτους και άνεργους τους εργάτες της, να κάθονται μαζί με την υπόλοιπη τοπική κοινωνία πάνω σε καθημερινά περιβαλλοντικά προβλήματα και πάνω σε μία ωρολογιακή οικολογική βόμβα μεγατόνων, έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.

Στην αρχή οι υποσχέσεις της καναδικής Buffalo Gold Ltd ήταν, ως συνήθως, πολλές και μεγάλες. Πολλές, νέες θέσεις εργασίας, ανάπτυξη με σεβασμό και αποκατάσταση του περιβάλλοντος και όλα προς όφελος της τοπικής κοινωνίας και της ιταλικής οικονομίας.

Έτσι ξεκίνησαν την εξόρυξη χρυσού οι καναδοί το 1997 στην ορεινή περιοχή του μεσογειακού, ιταλικού νησιού της Σαρδηνίας, στο βουνό του Santu Miali, πάνω από το χωριό Furtei.

Η Buffalo Gold Ltd είχε σαν διαχειριστή (θυγατρική) την τοπική εταιρεία με το βαρύγδουπο όνομα Sardinia Gold Mining (κατά το «ελληνικός χρυσός»), που το άκουσμα του προκαλεί ανεξέλεγκτα το ακατανίκητο συναίσθημα της εθνικής υπερηφάνειας.

Όμως η διαχρονική, παγκόσμια πραγματικότητα της καταστροφής επιβεβαιώθηκε ακόμη μία φορά σε όλο της το φάσμα.Το 1997 είχαν προσληφθεί 110 άτομα αλλά λίγα χρόνια αργότερα έμειναν μόνο 42. Η καναδική εταιρεία σταμάτησε τελικά να λειτουργεί το 2008. Το 2009 δήλωσε πτώχευση και εγκατέλειψε την Σαρδηνία κακήν κακώς.

Η μεγάλη σε κυκλοφορία ιταλική εφημερίδα LaStampa δημοσίευσε στις 4/11/2013 τα εξής: «Ο χρυσός και τα κέρδη έκαναν φτερά και πίσω παρέμειναν τα δύσοσμα και άκρως τοξικά απόβλητα: μια μεγάλη λίμνη κυανίου. Μεγάλοι μαύροι σωλήνες αναχωρούν από εγκαταλειμμένα πηγάδια και απελευθερώνουν κατάντη μια χιονοστιβάδα διαλυμένων βαρέων μετάλλων: υδράργυρο, σίδηρο, μόλυβδο, κάδμιο και θείο.»

Μια άλλη δημοσίευση στην τοπική Nuova του Κάλιαρι της Σαρδηνίας απαριθμεί και ανατριχιαστικές λεπτομέρειες: «Το αρσενικό είναι παρόν στην λίμνη έως 1.100 μικρογραμμάρια ανά λίτρο, ενώ ο νόμος προβλέπει για το πόσιμο νερό μόνο 10 μικρογραμμάρια. Εντυπωσιακές είναι οι ποσότητες των βαρέων μετάλλων: 1.210 μικρογραμμάρια νικελίου ενώ 10 επιτρέπονται από το νόμο, το σελήνιο 150 μικρογραμμάρια σε σύγκριση με 10 το επιτρεπόμενο, χαλκός με 115 χιλιοστόγραμμα ενώ 1 χιλιοστόγραμμο επιτρέπεται από το νόμο, το κάδμιο 270 μικρογραμμάρια σε σύγκριση με 5 που επιτρέπεται από τις παραμέτρους του πόσιμου ύδατος.»

Και κλείνοντας το δημοσίευμά της η εφημερίδα La Stampa γράφει: «Η μόνη καλή ανάμνηση από τον χρυσό του Furtei είναι το κύπελλο που δώρισε στον Πάπα Βενέδικτο τον XVΙ. Για οτιδήποτε άλλο, αυτή είναι η ιστορία μιας αποτυχίας και μια καταστροφή». «Και έτσι το όνειρο της νέας Eldorado γκρεμίστηκε.»

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ;

Πηγή: SOS Χαλκιδική

Το τέλος της ασυδοσίας: Πολίτες της Γουατεμάλας οδηγούν στο δικαστήριο Καναδική εταιρεία εξόρυξης

Της Arij Riahi (Μετάφραση: Κρυσταλένια Αμπρέου Τσιτσιρίκου.)

Για πρώτη φορά, μια Καναδική εταιρεία εξόρυξης μεταλλευμάτων θα παρουσιαστεί ενώπιον Καναδικού δικαστηρίου για πράξεις που συντελέστηκαν στο εξωτερικό. Η , Inc. θα λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη για φόνους, βιασμούς κι επιθέσεις που διαπράχθησαν ενάντια στους ιθαγενείς της Γουατεμάλα, από άτομα του προσωπικού ασφαλείας της θυγατρικής της Hudbay ονόματι Compañía Guatemalteca de Níquel (CGN). Η δικαστική υπόθεση προχωρά χάρη σε προηγούμενη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Δικαιοσύνης του Οντάριο που απεφάνθη τον περασμένο Ιούλιο υπέρ των Q'eqchi', οι οποίοι είναι πληθυσμός των Maya που ζει στο Lote Ocho, περιοχή κοντά στην κοινότητα El Estor της Γουατεμάλα.

“Πρόκειται για μια τεράστια νίκη τόσο υπέρ των πελατών μας όσο και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εν γένει”, δήλωσε στον ιστότοπο “The Dominion” ο Cory Wanless, δικηγόρος της νομικής εταιρείας Klippensteins, που εδρεύει στο Τορόντο. “Πριν την απόφαση αυτή, κανένας ισχυρισμός που τέθηκε από άτομα μεμονωμένα που είχαν υποστεί βλάβες από την Καναδική εξόρυξη δεν έφτασε ως τα Καναδικά δικαστήρια. Δεν είχαν καν τη δυνατότητα να διαβιβάσουν στους αρμόδιους τις καταγγελίες τους.

Ο Wanless εκπροσωπεί τους ενάγοντες του πληθυσμού των Q'eqchi', οι οποίοι έκαναν μήνυση στην εταιρεία κατηγορώντας τη για αμέλεια στον τρόπο διαχείρισης του εδάφους κατά τη διεξαγωγή του έργου με τη σημειολογική ονομασία Fenix, στο εκτεθημένο στην ατμόσφαιρα λατομείο νικελίου. Ισχυρίζονται ότι το προσωπικό ασφαλείας – υπό τις εντολές της  “συμμορίας” Hudbay – βίασε 11 γυναίκες, πυροβόλησε και σκότωσε έναν ηγέτη των ιθαγενών και άφησε έναν άντρα παράλυτο από το θώρακα και κάτω, έπειτα από βαρύ τραυματισμό από πυροβολισμό. Οι κάτοικοι ασκούν δρυμίτατη κριτική ενάντια στις πρακτικές εξόρυξης της εταιρείας.

Ο Grahame Russell της Δράσης για τα Δικαιώματα, ένας Καναδέζικος οργανισμός που εργάζεται κυρίως με τις κοινότητες των αυτόχθονων πληθυσμών στην Κεντρική Αμερική, έχει ασκήσει έργο αλληλεγγύης προς τον πληθυσμό των Q'eqchi' για σχεδόν 10 χρόνια, κι έχει συνεργαστεί στενά στην υπόθεση. “Δυο σημαντικά προδικαστικά ζητήματα έχουν τεθεί μέχρι στιγμής. Το ένα ήταν η δικαιοδοσία της έδρας της εταιρείας (να εκδικάσει την υπόθεση) και το άλλο αφορούσε στο κατά πόσο η Hudbay ήταν δυνατό να βρεθεί υπόλογη – άμεσα ή μέσω της θυγατρικής της, CGN – για τα τεκταινόμενα στη Γουατεμάλα”, είπε ο Russell στο “The Dominion”.

“Κερδίσαμε και στα δύο μέτωπα. Αρχικά, η εταιρεία αποδέχθηκε ότι ο Καναδάς έχει τη δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπόθεση. Κι έπειτα, ο δικαστής απεφάνθη υπέρ μας ότι είναι αρμόζον να βρεθεί η εταιρεία υπόλογη για αμέλεια στη διεξαγωγή του εξορυκτικού έργου στη Γουατεμάλα.”

Ο Russell εξήγησε ότι η διαμάχη πηγάζει από τις ανεπίλυτες διενέξεις σχετικά με το τί συνιστά προ – εδαφικές διεκδικήσεις. Τα γεγονότα αυτά έλαβαν χώρα μεταξύ του 2007 και του 2009, στα πλαίσια μιας διένεξης περί γης ανάμεσα στον πληθυσμό των Q'eqchi' και στην εταιρεία εξόρυξης.

“Το συγκεκριμένο πλαίσιο της επίθεσης, βιασμός (ή και βιασμοί) και φόνος, αφορά στο ότι η εταιρεία εξόρυξης θέλει να εκτοπίσει τον πληθυσμό των Q'eqchi' από τη γη του, ούτως ώστε να εξάγουν τους ορυκτούς πόρους από το υπέδαφος”, είπε ο Russell. “Έχουν υπάρξει κύματα καταστολής σ' αυτή την περιοχή σχετικά με τις Καναδικές εταιρείες εξόρυξης, αν κάνουμε μια ανδρομή στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Αυτή είναι λοιπόν μια ιστορία που επαναλαμβάνεται διαρκώς.”

Η Rachel Small είναι μια περιβαλλοντική ακτιβίστρια που μάχεται για τη δικαιοσύνη και δραστηριοποιείται με κοινότητες που βάλλονται από την Καναδέζικη εξορυκτική βιομηχανία. “Οι παραβιάσεις που διενεργήθησαν από Καναδικές εταιρείες εξόρυξης στην Κεντρική Αμερική είναι μέρος της μακράς και βίαιης ιστορίας του αποικισμού, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα”, είπε στο “The Dominion”.

Η Small, που επισκεύτηκε την κοινότητα των Q'eqchi' στο Lote Ocho το 2010, είπε ότι η υπόθεση της Hudbay είναι ένα τυπικό παράδειγμα περιβαλλοντικής αδικίας. “Ορυκτοί πόροι εξάγονται προς όφελος των Καναδών – και κυρίως προς όφελος των Καναδών μετόχων – εις βάρος των κοινοτήτων των ιθαγενών στη Γουατεμάλα. Είναι ένα κραυγαλέο παράδειγμα ενός από τους τρόπους που ο αποικισμός εκφράζεται σήμερα και του αφάνταστα μεγάλου κόστους που βαραίνει τις κοινότητες που είναι θύματα εκμετάλλευσης της διαδικασίας αυτής.”

Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Οντάριο, συνεταγμένη από τη Δικαστή Carole Brown, όριζε πως σε πρώτο επίπεδο υπήρχαν αρκετές αποδείξεις για να προχωρήσει η υπόθεση σε δίκη. Η Brown τόνισε πως η Hudbay εδρεύει στο Τορόντο, υπάγεται στους Καναδικούς νόμους κι έχει υπό τον πλήρη έλεγχό της τη θυγατρική της. Η Hudbay αποφάσισε να μην ασκήσει έφεση.

Η απόφαση του δικαστηρίου έλεγε ότι “τα σχετικά υπομνήματα αποκάλυπταν μια επαρκή βάση για να υποδηλωθεί μια σχέση εγγύτητας μεταξύ των εναγόντων (πληθυσμός των Q'eqchi') και των κατηγορουμένων (Hudbay και CGN), συνεπώς δε θα ήταν άδικο ή αθέμιτο να επιβληθεί στους κατηγορουμένους το καθήκον της συνολικής μέριμνας.” Η απόφαση αριθμούσε επίσης μια σειρά παραγόντων που ίσως, σε δίκη, αποδείκνυαν την εγγύτητα μεταξύ της Hudbay και της θυγατρικής της.

Το ζήτημα της εγγύτητας είναι αυτό που έκανε πολλές προσπάθειες Καναδικές εταιρείες να βρεθούν υπόλογες σε Καναδικά δικαστήρια να ναυαγήσουν. Ανέκαθεν οι κατηγορίες αφορούσαν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι οποίες όμως συντελούνταν σε άλλες χώρες, κι όχι στον Καναδά. Οι πλειονότητα των εταιρειών εξόρυξης έχουν περίπλοκη εταιρική δομή, με κεντρικά γραφεία σε μια χώρα, μικρότερα γραφεία σε άλλες κι επιχειρήσεις ανά τον παγκόσμιο ιστό, κυρίως δε στο Νότο. Στα δικαστήρια έχουν καταφέρει επανηλειμμένως να θέσουν μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ της νομικής ευθύνης που φέρει η μητρική εταιρεία, που ελέγχει τη διοίκηση, και αυτής της θυγατρικής εταιρείας, που επιβλέπει τις εταιρικές δραστηριότητες επί τόπου.

Το Νοέμβρη του 2012 μια ομάδα Κονγκολέζων εξάντλησε κάθε νόμιμο μέσο, με μια ύστατη – αποτυχημένη – προσπάθεια να σύρουν την Anvil Mining (Καναδική εταιρεία εξόρυξης) στα Καναδικά δικαστήρια, για την εμπλοκή της στο μακελειό με θύματα πολίτες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό. Η εταιρεία παραδέχτηκε σε μια αποστολή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών ότι είχε παράσχει μεταφορά, τροφή και καταλύματα στους Κονγκολέζους στρατιώτες που διέπραξαν τη σφαγή. Ωστόσο το Δευτεροβάθμιο Εφετείο του Κεμπέκ απεφάνθη ότι δεν υπήρχε επαρκής σύνδεση μεταξύ των γραφείων της εταιρείας στο Κεμπέκ και των γεγονότων που οδήγησαν στις δολοφονίες εκείνες, κι ως εκ τούτου τα δικαστήρια του Κεμπέκ δεν είχαν δικαιοδοσία να εκδικάσουν την υπόθεση. Την περίοδο δε των γεγονότων η έδρα της  Anvil βρισκόταν στην Αυστραλία.

Ο Wanless είπε ότι το γεγονός ότι η Hudbay εμπίπτει στον Καναδικό νόμο ίσως εξηγεί γιατί η υπόθεση μπόρεσε να προχωρήσει, ενώ η υπόθεση της  Anvil δεν έφτασε ποτέ στα δικαστήρια. “Το ζήτημα στην περίπτωση της  Hudbay είναι διαφορετικό γιατί δεν υπήρχε αμφιβολία ότι το Οντάριο είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπόθεση. Ήταν ευθύς εξαρχής μια εταιρεία του Οντάριο.”

Από την απόφαση της 22ας Ιουλίου του 2013, η Δράση για τα Δικαιώματα έχει αναφέρει ότι κάποιες γυναίκες του πληθυσμού των Q'eqchi' έλαβαν απειλές για να αποσύρουν τις μηνύσεις. “Αυτό είναι ένα νέο κύμα εκφοβισμού”, είπε ο Russell, ο οποίος μιλά με μέλη της κοινότητας σε εβδομαδιαία βάση. “Στο παρελθόν είχε στοχοποιηθεί η Angelina Choc, σύζυγος του Adolfo Ich, του ανθρώπου που δολοφονήθηκε από το προσωπικό ασφαλείας (όπως αναφέρεται παραπάνω). Τώρα στοχοποιούνται οι γυναίκες, με σκοπό να πολωθεί το κλίμα μεταξύ τους και να διχαστούν.”

Όταν τους ζητήθηκε να σχολιάσουν τις απειλές, τόσο η Small όσο και ο Wanless είπαν ότι πρόκειται για μια ανησυχητική εξέλιξη, αλλά όχι απρόσμενη. Η Small μάλιστα επεσήμανε ότι η γεωγραφική απομόνωση της κοινότητας αμβλύνει έτι περισσότερο την ευπάθειά της.

“Ο συντομότερος τρόπος να φτάσει κανείς στο Lote Ocho απαιτεί οδήγηση, με Jeep ή με παντός εδάφους όχημα, σε ανηφορικούς δρόμους, κι έπειτα ένα οδοιπορικό άνω των δύο ωρών σε βουνό με πυκνή βλάστηση”, εξήγησε. “Η περιορισμένη πρόσβαση στην επικοινωνία με συγγενείς, φίλους και συμμάχους από άλλα μέρη σίγουρα επηρέασε την ικανότητα των κατοίκων του Lote Ocho να απαντήσουν στις απειλές και στις επιθέσεις.”

Παρότι η προδικαστική απόφαση χαιρετίστηκε ως νίκη, η δίκη που ακολουθεί μπορεί να είναι μια διαδικασία που θα διαρκέσει για χρόνια. “Η απόφαση είναι βέβαια ένα σημαντικό επίτευγμα, αλλά αυτό από μόνο του δε θα φέρει ξαφνικά κανονική και πλήρη λογοδοσία από πλευράς της εταιρείας”, είπε ο Russell. “Ήταν ένα βήμα για το οποίο δόθηκε μάχη, και κερδήθηκε, αλλά ο δρόμος που πρέπει να καλυφθεί ακόμη είναι μεγάλος.”

Η Small είπε ότι τα αδικήματα που διαπράχθησαν σε άλλες χώρες, ενοχοποιούν ολόκληρο το πολιτικό και οικονομικό σύστημα του Καναδά. “Η Καναδική κυβέρνηση ενεργά υποστηρίζει την εξορυκτική βιομηχανία, τόσο οικονομικά – όπως, για παράδειγμα, με επενδύσεις σε συνταξιοδοτικά προγράμματα – όσο και πολιτικά.” Αρίθμησε ένα πλήθος πολιτικών φορέων, συμπεριλαμβανομένων και των Καναδικών πρεσβειών και του Καναδικού Υπουργείου Εξωτερικών και Διεθνούς Εμπορίου, που διαπραγματεύονται τις συμφωνίες διεθνούς εμπορίου και τις συνεργασίες με μεταλλευτικές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στο Νότο σε παγκόσμια εμβέλεια.

Για τη Small αυτό σημαίνει ότι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο πληθυσμός των Q'eqchi' δε θα λυθούν μέσα σε μια αίθουσα δικαστηρίου. “Έχουμε να κάνουμε με πολύπλοκα συστήματα... που αποσκοπούν στη συγκέντρωση της δύναμης και του πλούτου στα χέρια λίγων, σε βάρος των ιθαγενών πληθυσμών. Θα είναι μεγάλη η μάχη για να ανατρέψουμε αυτές τις σταθερές. Κι η μάχη θα πρέπει να δοθεί σε παραπάνω από μία ηπείρους και με βάση μια πληθώρα (νομικών) ρυθμίσεων.”

Ο Wanless ήταν επιφυλακτικά αισιόδοξος σχετικά με την απόφαση του δικαστηρίου. “Αυτή η υπόθεση είναι η πρώτη στο είδος της, αλλά είμαι βέβαιος ότι ανάλογες διεκδικήσεις θα υπάρξουν πολλές”, είπε, “Δεν είναι πια εφικτό για τα Καναδικά δικαστήρια να αρνούνται ότι αυτό είναι ένα Καναδικό πρόβλημα που χρήζει μιας Καναδικής λύσης.”

Πηγή: barikat.gr  (μέσω της "Ώρας Κοινής Ανησυχίας")

Το τίμημα του χρυσού

Οι εξορύξεις χρυσού στη Χαλκιδική είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης τους τελευταίους μήνες. Οι αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας και των περιβαλλοντικών οργανώσεων υπήρξαν από την αρχή- και εξακολουθούν να είναι- ιδιαίτερα δυναμικές.

Της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Οι κυβερνητικοί φορείς ωστόσο και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι επενδυτές επιμένουν στα επιχειρήματα περί νέων θέσεων εργασίας και οικονομικών εσόδων που φέρνει η επένδυση στα ταμεία του κράτους. Στον αντίλογο για τις τεράστιες περιβαλλοντικές καταστροφές που οι εξορύξεις χρυσού ενδέχεται να προκαλέσουν, η εταιρεία και τα φιλικά προσκείμενα μέσα επαναλαμβάνουν ότι θα τηρηθούν οι πιο αυστηρές προδιαγραφές όπως γίνεται σε όλα τα αναπτυγμένα κράτη.

Ας εξετάσουμε λοιπόν τι έγινε σε άλλα αναπτυγμένα κράτη όπου παρ όλες τις αυστηρές προδιαγραφές και την ανάλογη νομοθεσία τα αποτελέσματα υπήρξαν καταστροφικά.

Το 1984 η καναδική εταιρεία Galactic Resourses Inc αγοράζει μια έκταση 1400 εκταρίων στην περιοχή Summitville στο Κολοράντο των ΗΠΑ, με σκοπό να προχωρήσει σε εξορύξεις χρυσού. Η ύπαρξη χρυσού στην περιοχή ήταν γνωστή ήδη από το 1870 και μέχρι το 1959 που τα ορυχεία της περιοχής έπαψαν την λειτουργία τους, είχαν ήδη αποδώσει πάνω από 8 κιλά χρυσού. Η εταιρεία ανακοινώνει ότι θα εφαρμόσει τις πιο «προχωρημένες και αυστηρές μεθόδους εξόρυξης» και εγγυάται την προστασία του περιβάλλοντος και την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής.

Οχτώ χρόνια αργότερα η αλήθεια θα είναι πολύ διαφορετική. Το 1992 η Galactic Resources Inc. θα κηρύξει πτώχευση και θα αφήσει στους Αμερικανούς φορολογούμενους ένα χρέος 200 εκατομμυρίων δολαρίων λόγω της ρύπανσης που προκάλεσε στην περιοχή. Απο την πρώτη εβδομάδα των εξορύξεων, τοξικά απόβλητα διέρρεαν στον ποταμό Αλαμόσα με αποτέλεσμα τον πλήρη αφανισμό της υδρόβιας ζωής σε έκταση 25 χλμ επί του ποταμού. Περισσότερα από 300 κυβικά μέτρα μολυσμένου νερού είχαν διαρρεύσει στην περιοχή προκαλώντας τεράστια οικολογική καταστροφή ενώ η εταιρεία προχώρησε σε εξωδικαστικό διακανονισμό πληρώνοντας τελικά μόνο 30 εκ. δολάρια.

Και από το Κολοράντο στην Ισπανία όπου το 1987 η εταιρεία Boliden-Apirsa θα αναλάβει την εκμετάλλευση του ορυχείου μετάλλων στην περιοχή του Aznalcollar με υποσχέσεις οικονομικής ανάκαμψης και θέσεων εργασίας καθώς και με εγγυήσεις για την προστασία του περιβάλλοντος. Έντεκα χρόνια αργότερα, το 1998, το φράγμα που περιέβαλε την δεξαμενή υποδοχής απορριμάτων των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων, υπέστη ρήγμα 50 μέτρων. Το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν 3 εκατομμύρια κυβικά μέτρα απο λασπολύμματα και 4 εκ. κυβικά μέτρα όξινων υδάτων να χυθούν στην γύρω περιοχή και να ρυπάνουν μια έκταση 4,500 στρεμμάτων στον εθνικό δρυμό του Coto Dopana καθώς και στα νερά του ποταμού Guadiamar.

Ο καθαρισμός της περιοχής θα διαρκέσει 3 χρόνια και θα κοστίσει στους Ισπανούς φορολογούμενους 420 εκατομμύρια ευρώ.

Τον Ιανουάριο του 2000 το φράγμα στο χυτήριο Aurul του ορυχείου εξόρυξης χρυσού της “Baia Mare” στην τοποθεσία Sasar της Ρουμανίας θα καταρρεύσει. Μαζί του, πάνω απο 100,000 τόνοι κυανιούχων λυμάτων θα διεισδύσουν στον ποταμό Tisza και απο εκεί στον Δούναβη φτάνοντας σχεδόν μέχρι το Βελιγράδι. Η μόλυνση είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο 1,240 τόνων ψαριών ενώ το νερό που υδροδοτούσε 2.5 εκ.ανθρώπους θα κριθεί ακατάλληλο. Καθώς το κόστος καθαρισμού της περιοχής ήταν τεράστιο, η αυστραλιανών συμφερόντων εταιρεία Esmeralda Exploration Ltd που κατείχε και το 55% του μεταλλεύματος θα περάσει σε καθεστώς αναγκαστικής διαχείρισης για να προστατευθούν οι μέτοχοι της, και έτσι οι κάτοικοι θα κληθούν να πληρώσουν το κόστος.

Ακόμα και η περιβαλλοντικά ευαισθητοποιημένη Φιλανδία δεν αποτέλεσε εξαίρεση στις καταστροφές που προκαλούν οι εξορύξεις μεταλλευμάτων.

Το ορυχείο Talvivaara, το οποίο ανήκει και λειτουργεί από την Talvivaara Mining Company plc, ξεκίνησε την δραστηριότητα του το 2008 με πολλές υποσχέσεις για θέσεις εργασίας και πηγή εσόδων απο τους φόρους που θα επιβάλλονταν. Ο ιδιόκτητης της εταιρείας διαβεβαίωνε ότι θα χρησιμοποιούσε μια τελευταίας τεχνολογίας μέθοδο βιοδιύθισης που θα επέτρεπε την εξαγωγή μικροσκοπικών συγκεντρώσεων υλών χωρίς καθόλου περιβαλλοντικό κόστος. Ενα χρόνο μετά περίεργες οσμές άρχισαν να αναδύονται από το ορυχείο ενώ το 2010 η δεξαμενή νερού για τα απόβλητα είχε σοβαρή δοαρροή, με αποτέλεσμα οι γύρω λίμνες να γίνουν αλμυρές και τα επίπεδα συγκέντρωσης καδμίου και νικελίου να είναι ιδιαίτερα υψηλά. Η τελική καταστροφή ήρθε το 2012 όταν μια μεγάλη διαρροή στο τέλμα των καταλοίπων τη δεξαμενής οδήγησε στη μεγαλύτερη χημική ρύπανση που έχει ποτέ γνωρίσει η Φιλανδία. Χιλιάδες κυβικά μέτρα ρυπασμένου νερού με χημικά, βαρέα μέταλλα και ουράνιο μόλυναν τουλάχιστον 250 στρέμματα από τα γύρω βαλτοτόπια και τις λίμνες .

Παρολες τις διαμαρτυρίες των κατοίκων και της Greenpeace η Talvivaara Mining Company τον περασμένο Μαϊο ξεκίνησε πάλι τις εξορύξεις στην περιοχή.

Στην επόμενη συζήτηση λοιπόν για τα ωφέλη των εξορύξεων της Χαλκιδικής στο κράτος απο τις θέσεις εργασίας και τους φόρους αλλά και στις διαβεβαιώσεις των εταιρειών για περιβαλλοντική προστασία, όλοι οι πολίτες πρέπει να αναρωτηθούμε: δεχόμαστε να υποθηκεύσουμε το μέλλον των παιδιών μας, την υγεία μας, το νερό που πίνουμε για αβέβαιες υποσχέσεις και βραχυπρόθεσμα κέρδη; Και κυρίως δεχόμαστε μια ανάπτυξη που θα έρθει με κάθε τίμημα, ακόμα και αν αυτό ισοδυναμεί με θάνατο;

Πηγή: The PressProject (μέσω της Καλύβας)

Ανακοίνωση για την συνάντηση με την Elizabeth May, επικεφαλή των Καναδών Πράσινων

Την Τετάρτη 26 Ιουνίου 2013 πραγματοποιήθηκε συνάντηση με την επικεφαλή των Καναδών Πράσινων και βουλευτή του Καναδικού Κοινοβουλίου, κυρία Elizabeth May.

Σκοπός της συνάντησης ήταν η ενημέρωση της κυρίας May για την προοπτική εγκατάστασης μεταλλείου χρυσού - χαλκού στην περιοχή των Κρουσσίων και τους λόγους που οι κάτοικοι και οι φορείς αντιδρούν. Αν και δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή τουλάχιστον (η σύνδεση ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε. και Eldorado Gold είναι γνωστή) κάποια εταιρεία Καναδικών συμφερόντων στην περιοχή του Κιλκίς, η επικεφαλής των Καναδών Πρασίνων έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την περιοχή μας και τις εξελίξεις που σχετίζονται με την μεταλλευτική δραστηριότητα.

Εξέφρασε την έκπληξή της για τον σχεδιασμό εγκατάστασης μεταλλείου χαλκού - χρυσού σε μία περιοχή που είναι κατοικημένη, έχει ήδη λιγοστά νερά έχει και απειλείται άμεσα από ερημοποίηση. Έχοντας η ίδια αγωνιστεί κατά της εξόρυξης ουρανίου σε περιοχές του Καναδά, θέλησε να ενημερωθεί και για την παράμετρο αυτή.

Η κυρία Elizabeth May παρατήρησε πως μετά και την συνάντηση που είχε με το Μέτωπο Αγώνα Ενάντια στα Μεταλλεία σε Κρούσσια-Πάικο, ενισχύεται η άποψη της πως “σχεδιάζεται η μετατροπή ολόκληρης της βόρειας Ελλάδας σε ένα τεράστιο μεταλλείο”: από τη Θράκη, στην Χαλκιδική και το Κιλκίς και με επόμενους στόχους τις Σέρρες και τη Δράμα.

Επιπρόσθετα, σχολιάζοντας το παραπάνω συμπέρασμα, είπε πως “αυτό δεν γίνεται εξαιτίας πιέσεων των καναδικών μεταλλευτικών εταιρειών, αλλά αποτελεί πολιτικό σχεδιασμό της ελληνικής κυβέρνησης”. Η μετατροπή δηλαδή της βόρειας Ελλάδας σε μεταλλευτική ζώνη είναι αποτέλεσμα των αποφάσεων της κυβέρνησης και επομένως “οι προσπάθειες όσων αντιτίθενται στην προοπτική αυτή θα πρέπει να επικεντρωθούν στην άσκηση πιέσεων προς την κατεύθυνση αυτή.”

"Με θέα τη γη" - στη ΝΕΤ από τον Καναδά!

Δείτε το Κιλκίς του Καναδά....δείτε τις καταστροφές και να θυμάστε ότι έγιναν στον Καναδά από καναδικές εταιρείες!

 "...οι μεταλλευτικές εταιρείες υπόσχονται δουλειές, θέλουν κέρδη, 

διαρκεί 10-15 χρόνια όσο η τιμή του χρυσού ή των ορυκτών διακυμαίνεται"

αυτά δεν τα λέμε εμείς - τα λένε οι Καναδοί κάτοικοι που έπαθαν και έμαθαν

Ρίξτε και μια ματιά στην "ανάπτυξη" από τη Χαλκιδική!

Η επίσκεψη στον Καναδά

Vancouver-based Eldorado Gold is pursuing its Skouries project - a processing plant and open pit gold mine near the town of Ierissos in the Halkidiki peninsula of northern Greece - which is set to open by 2015. It is also seeking to open the Perama Hill mine in the Thrace region of Greece.

Three people from Greece will be visiting Montreal, Ottawa, and Toronto later this month to share information and their stories about why they oppose these mines. The speakers on this 3-city speaking tour are Vaggelis Lampakis (the mayor of Alexandroupoli in the Thrace region) and activists Tolis Papageorgiou and Maria Kadoglou (from the Halkidiki peninsula). In early-March, Kadoglou spoke against the Skouries project on CBC Radio’s As It Happens. In late-March, Mayor Lampakis challenged the Canadian ambassador to Greece about the Perama Hill mine.

Photos: Vaggelis Lampakis, Maria Kadoglou, Tolis Papageorgiou

The tour is as follows:

Sunday, May 26, Montreal7 pm, 3720 Parc Ave., #300

Tuesday, May 28, Ottawa7 pm, 121 Lamoureux Hall, 145 Jean-Jacques Lussier Private, University of Ottawa

Thursday, May 30, Toronto7 pm, United Steelworkers Hall, 25 Cecil Street

For more, please see:
AUDIO: Greek mine opponent interviewed on As It Happens
UPDATE: Concerns about Skouries mine highlighted at World Social Forum
VIDEO: Canadian ambassador defends destructive mine in northern Greece

Τα λερωμένα, τ’ άπλυτα! Έργα και ημέρες μεταλλευτικών εταιρειών στον… Καναδά!

Έστω ότι θέλει κάποιος να παραβλέψει την αρνητική προϊστορία στην προστασία των πολιτών και περιβάλλοντος από την πλευρά την ελληνικής πολιτείας. Έστω ότι καλοπροαίρετα πείθεται από τα λόγια της τέως γραμματέως ΥΠΕΚΑ κ. Καραβασίλη πως η μεταλλευτική δραστηριότητα στο Κιλκίς θα είναι η πρώτη που όλα θα σχεδιαστούν και θα ολοκληρωθούν τέλεια (άσχετα αν σε πλείστες όσες περιπτώσεις “οι μεταλλευτικές / λατομικές δραστηριότητες ήταν μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης περιβαλλοντικές καταστροφές” - δείτε τα πρακτικά συνεδρίασης Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής 16/02/2012.) Έστω...

Τι θα μπορούσε να πει αυτός ο “κάποιος” στα όσα περιγράφονται στο κείμενο που παρατίθεται στην συνέχεια και που αποδεικνύει πως ακόμα και στον Καναδά - στη χώρα του δικού μας “επενδυτή” El Dorado - οι μεταλλευτικές εταιρείες δεν φρόντισαν να αποτρέψουν την καταστροφή, να μην αφήσουν πίσω τους συντρίμμια, να μην βάλουν σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία.

Δύο στοιχεία χρίζουν ιδιαίτερης προσοχής στο άρθρο: πρώτον το γεγονός πως μια δεκαετία αφότου έκλεισε το μεταλλείο τα προβλήματα όχι απλώς συνεχίζουν να υφίστανται αλλά μεγεθύνονται και επηρεάζουν άμεσα ανθρώπους και περιβάλλον. Και δεύτερον το κόστος της αποκατάστασης: μόνο το πρώτο σκέλος που αφορά στις άμεσες και επείγουσες διαδικασίας καθαρισμού ανέρχεται στα 372 εκατομμύρια ευρώ. Η ολοκλήρωση της διαδικασίας του πλήρους καθαρισμού και αποκατάστασης δεν έχει κοστολογηθεί ακόμη. Αυτό όταν για το έργο των Σκουριών η εγγυητική επιστολή ύψους 50 εκατομμυρίων ευρώ διαφημίζεται ως κάτι που θα πρέπει να μας καθησυχάζει.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο ottawacitizen.com στις 17/3/2013, μόλις 4 ημέρες πριν την 21/3/2013, ημέρα που το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας, αποφάσισε κατά πλειοψηφία να μας βαφτίσει χωροταξικά “μεταλλευτική περιοχή” και να σχεδιάσει για εμάς ως ανάπτυξη τη μεταλλευτική δραστηριότητα. Προφανώς η ενημέρωση που λαμβάνουν δεν εμπεριέχει άρθρα σαν το παρακάτω...

Φόβοι απελευθέρωσης αρσενικού:  η ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Καναδά σχεδιάζει επείγον καθαρισμό τοξικού ορυχείου

Στην περιοχή Yellowknife του Καναδά ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι σχεδιάζουν επείγουσες διαδικασίες καθαρισμού ενός εγκαταλειμμένου μεταλλείου χρυσού που καταρρέει, καθώς αντιμετωπίζουν τον άμεσο κίνδυνο απελευθέρωσης τεράστιων ποσοτήτων αρσενικού, αμίαντου και άλλων τοξικών ουσιών.

Ο Mark Palmer, ανώτερος σύμβουλος για θέματα Ιθαγενών και Ανάπτυξης του Βορρά στο έργο Giant Mine Project, λέει πως “πρόκειται για ιδιαίτερα τρομακτικά υλικά”. Και περιγράφει τον προτεινόμενο καθαρισμό των υπό κατάρρευση και γεμάτων από δηλητήρια εγκαταστάσεων και στοών στις όχθες της λίμνης Great Slave ως μία εξαιρετικά επείγουσα διαδικασία.

“Ανησυχούμε πως θα καταρρεύσουν και αν συμβεί κάτι τέτοιο θα έχουμε διαρροή”.

Το μεταλλείο Giant Mine λίγο έξω από το Yellowknife ήταν ο οικονομικός στυλοβάτης της περιοχής για 50 χρόνια. Ο χρυσός του όμως βρισκόταν σε αρσενοπυριτικά πετρώματα. Και έτσι όταν τελικά το μεταλλείο έκλεισε το 2004, περίπου 237.000 τόννοι ιδιαίτερα τοξικού, υδατοδιαλυτού τριοξείδιου του αρσενικού παρέμειναν στην περιοχή.

Το μεγαλύτερο μέρος του αρσενικού, συγκεντρωμένο με μορφή σκόνης σε τεράστιους σωρούς, τοποθετήθηκε μέσα σε 15 υπόγειους θαλάμους, κάποιοι από τους οποίους είναι αρκετά μεγάλοι για να χωρέσουν μία πολυκατοικία 11 ορόφων. Περίπου 3.600 κυβικά μέτρα αρσενικού και μολυσμένων με αρσενικό υλικών παρέμειναν στην επιφάνεια μέσα σε κτιριακές εγκαταστάσεις, μη περιορισμένα και σε πολλές περιπτώσεις εκτεθειμένα στα στοιχεία της φύσης.

Το μεγαλύτερο έργο περιβαλλοντικής αποκατάστασης στην ιστορία του Καναδά, ύψους 488 εκατομμυρίων δολαρίων Καναδά (περίπου 372 εκκατομύρια ευρώ), για τον καθαρισμό των εγκαταστάσεων και τον ασφαλή εγκλεισμό του αρσενικού στους υπόγειους θαλάμους, βρίσκεται υπό εξέταση και σχεδιασμό από την επιτροπή ελέγχου περιβάλλοντος. Όμως, οι αναφορές των μηχανικών αναφέρουν πως η κατάσταση τόσο των κτιριακών εγκαταστάσεων όσο και ορισμένων από τους υπόγειους θαλάμους έχει επιδεινωθεί τόσο πολύ που η διαδικασία καθαρισμού πρέπει να ξεκινήσει άμεσα προκειμένου να περιορίσουν την απελευθέρωση των διαφόρων δηλητηρίων. Στα δηλητήρια αυτά περιλαμβάνονται επίσης υδράργυρος, κυάνιο και PCB (σημείωση μεταφραστή: τα PCB είναι τοξικά χημικά που η χρήση τους έχει απαγορευτεί στις ΗΠΑ από το 1979.)

Στην έκθεση του τμήματος ελέγχου περιβάλλοντος αναφέρεται πως “σε πολλές από τις υπόγειες δομές (στοές και θάλαμοι) έχουν εμφανιστεί σημαντικά προβλήματα σταθερότητας,  που έχουν οδηγήσει και στη δημιουργία καταβοθρών στην επιφάνεια”.

“Υπάρχει η πιθανότητα για σοβαρές συνέπειες στο περιβάλλον και στον ανθρώπινο πληθυσμό από την πτώση επιχρισμάτων, την μερική κατάρρευση των κτιριακών εγκαταστάσεων και την έκθεση ανθρώπων και αγρίων ζώων σε αρσενικό και αμίαντο” συνεχίζει η ίδια έκθεση.

Η δηλητηρίαση από αρσενικό αρχικά εκδηλώνεται με πονοκεφάλους, σύγχυση, έντονη διάρροια και ζαλάδα. Όταν η δηλητηρίαση γίνεται οξεία, τα συμπτώματα συμπεριλαμβάνουν διάρροια, εμετούς, αιματουρία, μυϊκές κράμπες, απώλεια του τριχωτού της κεφαλής, στομαχόπονο και σπασμούς. Αν συνεχιστεί η έκθεση στο αρσενικό επέρχεται κώμα και στην συνέχεια θάνατος.

Φωτογραφίες από την περιοχή δείχνουν σωρούς αρσενικού με μορφή σκόνης να κείτονται εκτεθειμένοι στους παλιούς αεραγωγούς που την μετέφεραν υπόγεια. Οι αεραγωγοί αυτοί σιγά - σιγά αποκολλώνται από τα κτίρια στα οποία ήταν στερεωμένοι καθώς οι τσιμεντένιες και ξύλινες κολώνες που τους στήριζαν καταρρέουν.

Το χιόνι και η βροχή πέφτουν ανεμπόδιστα μέσα από τρύπες στους τοίχους και στην οροφή πάνω σε μολυσμένο από αρσενικό εξοπλισμό. Και η μόνωση και οι σωλήνες που περιέχουν αμίαντο διαλύονται και σκορπίζονται, καθώς είναι εκτεθειμένα στον άνεμο.

Οι υπόγειοι θάλαμοι στους οποίους είναι “αποθηκευμένη” η μεγαλύτερη ποσότητα αρσενικού αντιμετωπίζουν διπλό κίνδυνο: κατάρρευση της επιφάνειας από πάνω τους αλλά και του ενδιάμεσου “πατώματος” με άλλους θαλάμους και στοές που βρίσκονται βαθύτερα. Η κύρια καμινάδα του παλιού μεταλλείου ήδη καταρρέει.

Ο κύριος Palmer τονίζει πως οι εργασίες πρέπει να ξεκινήσουν το καλοκαίρι, πριν οι διάφορες τοξικές ουσίες αρχίσουν να διαφεύγουν στο περιβάλλον. “Υποστηρίζουμε πως μπορεί να συμβεί. Και το ρίσκο είναι πολύ μεγάλο και μη αποδεκτό. Ο κύριος στόχος μας είναι η υγεία και η ασφάλεια των κατοίκων αυτής της βορεινής περιοχής και των ανθρώπων που θα εργαστούν για τον καθαρισμό.” Ελπίζει πως οι απαραίτητες εγκρίσεις θα βρίσκονται στα χέρια τους ως τον Ιούνιο.

Αλλά και η ίδια η διαδικασία καθαρισμού είναι επικίνδυνη. Το χειρότερα επιμολυσμένο κτίριο, αυτό στο οποίο γινόταν ο διαχωρισμός αρσενικού και χρυσού, θα πρέπει να σφραγιστεί πριν ξεκινήσουν να το κατεδαφίζουν. Και οι εργαζόμενοι θα πρέπει να φορούν στολές αντιμετώπισης βιολογικών απειλών και να αναπνέουν αέρα από φιάλες.

Όσο γίνεται περισσότερο από το αρσενικό θα πρέπει να συλλεχθεί και να σταλεί σε υπόγειους χώρους αποθήκευσης. Τα μπάζα από τα κτίρια θα πρέπει να αφαιρεθούν από την περιοχή και να αποθηκευτούν ως που να ξεκινήσει ο καθαρισμός και η αποκατάσταση τους.

Ο κύριος Palmer εκτιμά πως η επείγουσα διαδικασία καθαρισμού θα διαρκέσει δύο καλοκαίρια (σημείωση μεταφραστή: η περιοχή βρίσκεται στον βόρεια Καναδά όπου ο χειμώνας είναι αρκτικός.) Ως τότε θεωρεί πως το σχέδιο για τον πλήρη καθαρισμό και αποκατάσταση της περιοχής θα έχει ολοκληρωθεί και εγκριθεί. Σε ότι αφορά στο κόστος της διαδικασίας του πλήρους καθαρισμού και αποκατάστασης δεν μπορεί να κάνει κάποια πρόβλεψη, καθώς το έργο τώρα έχει ξεκινήσει να δέχονται προσφορές από ενδιαφερόμενες εταιρείες.

Όποιο όμως και να είναι το κόστος, θα επιβαρύνει τους φορολογούμενους. Το Giant Mine είχε δημιουργηθεί πριν οι μεταλλευτικές εταιρείες αρχίσουν να είναι υποχρεωμένες να καταθέτουν εγγυητικές επιστολές για την αποκατάσταση περιβαλλοντικών ζημιών.

Το κόστος αντιμετώπισης του άμεσου τοξικού κινδύνου του Giant Mine είναι η τελευταία προσθήκη στην πικρή κληρονομιά του μεταλλείου.

Αν και κάποτε παρείχε τα μέσα για να ζήσουν κάποιες γενιές κατοίκων του Yellowknife, στο Giant Mine το 1992 έλαβε χώρα μία από τις πιο βίαιες συγκρούσεις μεταξύ εργαζομένων και εταιρείας που είχε ως αποτέλεσμα μια προμελετημένη υπόγεια έκρηξη στην οποία σκοτώθηκαν εννέα μεταλλωρύχοι.

Μετά από αυτό το γεγονός, η ιδιοκτήτρια εταιρεία Royal Oak Mines πτώχευσε, αφήνοντας το ταμείο παροχής συντάξεων εξαιρετικά μειωμένο. Πολλοί από τους μακρόχρονα εργαζόμενους πήραν μόνο ένα μέρος από τα οφειλόμενα χρήματά τους.

Οι χήρες των δολοφονημένων μεταλλωρύχων αναγκάστηκαν να περάσουν πολλά χρόνια αγωνιζόμενες στα δικαστήρια για να κερδίσουν αποζημίωση 10 εκατομμυρίων δολαρίων, την οποία τελικά και έχασαν στο Ανώτατο Δικαστήριο.

Ο καταδικασμένος για τις δολοφονίες απεργός Roger Warren συνεχίζει να εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης.

άλλα καλούδια για τις εξορυκτικές του Καναδά:
https://antigoldgreece.wordpress.com/2009/02/04/canadian-mining/
https://antigoldgreece.wordpress.com/2009/02/02/uglycanadian2/
https://antigoldgreece.wordpress.com/2009/02/02/uglycanadian/
https://antigoldgreece.wordpress.com/2009/02/07/canadian-companies/
https://antigoldgreece.wordpress.com/2009/04/23/canadianadvantage/
https://antigoldgreece.wordpress.com/2012/05/06/mining-injustice-toront/