Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης-Έβρου κατά της εξόρυξης και μεταλλουργίας χρυσού

Υπόμνημα για το Αναπτυξιακό Συνέδριο στην Ανατολική Μακεδονία - Θράκη

Η εξόρυξη χρυσοφόρων κοιτασμάτων στην περιοχή της Θράκης είναι ένα θέμα που απασχόλησε και απασχολεί την τοπική κοινωνία πάνω από 18 χρόνια. Έγιναν συστηματικές προσπάθειες από μεταλλευτικές εταιρίες, συνήθως ξένες πολυεθνικές οι οποίες εν συνεχεία πουλούσαν τις μετοχές τους σε άλλη εταιρεία, να λάβουν αποφάσεις έγκρισης περιβαλλοντικών όρων για εξόρυξη και επεξεργασία μεταλλεύματος σε δυο θέσεις, το Πέραμα Έβρου και τις Σάπες Ροδόπης.

Η δημιουργία της Διανομαρχιακής Επιτροπής Ροδόπης Έβρου κατά της εξόρυξης και μεταλλουργίας χρυσού ήταν αποτέλεσμα της ανάγκης των πολιτών και των φορέων (κοινωνικών, επιστημονικών, επαγγελματικών κλπ) των 2 Νομών να ενώσουμε τις δυνάμεις μας απέναντι στις μεταλλευτικές εταιρείες, να προασπίσουμε την υγεία μας και το περιβάλλον και να ακυρώσουμε τα σχέδια εξόρυξης. Οι Δήμοι της περιοχής από την αρχή στήριξαν και στηρίζουν τη δράση μας. 

Το αποτέλεσμα από τη δράση της Επιτροπής έχει μέχρι στιγμής θετικό πρόσημο.

Γιατί όμως είμαστε αντίθετοι στην εξόρυξη χρυσού (αργύρου- χαλκού):

Η παραγωγή χρυσού αποτελεί μια βαριά ενεργοβόρα και υδροβόρα, μεταλλευτική (στο επίπεδο εξόρυξης) και χημική (στο επίπεδο μεταλλουργίας) βιομηχανία. Μετατρέπει τεράστιες εκτάσεις γης  σε χώρο απόθεσης τοξικών αποβλήτων (με κυάνιο και πλήθος άλλων τοξικών στοιχείων) με στόχο την απόληψη ελάχιστων συγκριτικά ποσοτήτων χρυσού (2-3g χρυσού από ένα τόνο κοιτάσματος).Τα οφέλη για την τοπική κοινωνία και την εθνική οικονομία περιορίζονται σε ελάχιστες θέσεις εργασίας (όσες σε μια μικρομεσαία επιχείρηση), την φορολογία των εταιριών (και αυτή αμφίβολη, διότι η Eldorado Gold, μητρική εταιρεία τόσο των Χρυσωρυχείων Θράκης όσο και της Μεταλλευτικής Θράκης, φυγαδεύει μέσω θυγατρικών εταιρειών στην Ολλανδία τα κέρδη της σε φορολογικούς παραδείσους για να μην πληρώνει φόρους στην  Ελλάδα) και την καταβολή ενός πενιχρού  μισθώματος, μόνο του Δημόσιου μεταλλείου των Σαπών, της τάξης του 1% της αξίας του παραγόμενου χρυσού. Πρέπει δε να σημειωθεί πως η χώρα μας μόλις το 2014 θεσμοθέτησε τέλη ή δικαιώματα (loyalties) υπέρ του Δημοσίου από τα ιδιωτικά μεταλλεία (παραχωρήσεις μεταλλείων). Με βάση τη σημερινή τιμή του χρυσού τα τέλη αυτά είναι πολύ χαμηλά, της τάξης του 2% επί του περιεχόμενου μετάλλου.

Οι κυριότερες δυσμενείς επιπτώσεις αφορούν σε:

•      Σπατάλη νερού και συσσώρευση βαρέων μετάλλων στα υδατορέματα με  συνεπαγόμενη ρύπανση των επιφανειακών και υπόγειων υδάτων (όξινη απορροή, τοξικές ενώσεις, βαρέα μέταλλα, κυάνιο). Επιπλέον δε δημιουργείται ανταγωνιστική χρήση του κοινού υδροφόρου ορίζοντα που αποτελεί το σημαντικότερο πόρο ύδρευσης και άρδευσης στους Δήμους της περιοχής.

•      Σημαντικές επιπτώσεις στην ποιότητα του αέρα κυρίως λόγω των εκπομπών αιωρουμένων σωματιδίων που περιέχουν βαρέα μέταλλα και τοξικούς ρύπους (διοξείδιο του άνθρακα, διοξείδιο του θείου, κυανιόντα, κλπ) που προκαλούν σοβαρές βλάβες στην υγεία των εργαζομένων και των περιοίκων, ενώ δεν είναι απίθανη η μεταφορά τους και σε αποστάσεις που υπερβαίνουν τα 100 km.

•      Ρύπανση των εδαφών που τα καθιστά ακατάλληλα για την παραγωγή αγροτικών προϊόντων που προορίζονται για διατροφή με συνέπεια την απαξίωση της αγροτικής οικονομίας.

•      Ρύπανση παράκτιων περιοχών (ιδιαίτερα επίκαιρη μετά την ρύπανση από πετρελαιοφόρο στον Σαρωνικό) με σοβαρές επιπτώσεις στην αλιεία, την αναψυχή  και τον τουρισμό. Στην περίπτωση του Περάματος καταργείται η φυσική λειτουργία σημαντικού ρέματος που συγκεντρώνει τα νερά μιας μεγάλης λεκάνης απορροής (από τον λόφο του μεταλλείου μέχρι  την Ακρόπολη του Περάματος) και μετατρέπει το ρέμα σε έναν απέραντο χώρο απόθεσης εκατομμυρίων κυβικών μέτρων τοξικών κυανιούχων αποβλήτων.

•      Υψηλή η επικινδυνότητα κατάρρευσης των διαδοχικών φραγμάτων απόθεσης τοξικών αποβλήτων  γύρω από το ρέμα Σπαλτζακ του Περάματος τα οποία θα είναι  κατασκευασμένα επάνω σε ασταθή απόβλητα. Οι συνέπειες θα είναι βαρύτατες (όπως π.χ. στη Μπάια Μάρε της Ρουμανίας, στη Ντονιάνα της Ισπανίας,  στην Κιουτάχεια της Τουρκίας, στο Μάουντ Πόλλεϋ του Καναδά).

•      Γειτνίαση με κατοικημένες περιοχές (700 μέτρα από το κέντρο των Σαπών και 300 μέτρα από το Πέραμα) με ανεξέλεγκτες και  δραματικές επιπτώσεις για την υγεία των κατοίκων. Τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι κάτοικοι περιοχών με ορυχεία εμφανίζουν υψηλά ποσοστά χρόνιων δηλητηριάσεων και ασθενειών, ο δε μέσος όρος ζωής τους είναι μικρότερος κατά 10-15 χρόνια των υπολοίπων.

•      Μη αναστρέψιμη καταστροφή του περιβάλλοντος (αλλαγή του τοπίου, καταστροφή του Δάσους Μαύρης Πεύκης στα Πετρωτά).

•      Υπονόμευση κάθε προοπτικής τουριστικής ανάπτυξης και γενικότερα απαξίωση άλλων πλεονεκτημάτων της περιοχής (αρχαιολογικοί χώροι, σπήλαια, παραδοσιακοί οικισμοί, γεωθερμικά πεδία, ανάπτυξη συμβατικής και βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας, ιχθυοκαλλιέργειες, υδροβιότοποι, κλπ). Ιδιαίτερα σημαντική φαίνεται η επίπτωση στον τουρισμό ο οποίος αναπτύσσεται ραγδαία μετά τη λειτουργία του συνοριακού σταθμού Νυμφαίας – Μακάζας, λόγω της μεγάλης επισκεψιμότητας από τους βορείους γείτονές μας, και εξελίσσεται πλέον σε έναν εκ των σημαντικότερων παραγόντων της τοπικής ανάπτυξης.

•      Η επανάκαμψη του περιβάλλοντος είναι αδύνατη λόγω των τρομακτικών μεταβολών που υφίστανται το έδαφος, η ατμόσφαιρα και ο υδροφόρος ορίζοντας (ιδιαίτερα στην περίπτωση επιφανειακών εξορύξεων όπου η καταστροφή είναι ολική).

•      Η εφαρμογή των προγραμμάτων εξόρυξης χρυσού των εταιρειών μετατρέπει την ευρύτερη περιοχή (τη ζώνη του επιθερμικού συστήματος Αισύμης – Σαπών – Πετρωτών διαστάσεων 2,5 x 20 km) σε κατ΄ εξοχήν μεταλλευτική οδηγώντας την σε μια μορφή μονοσήμαντης ανάπτυξης με πεπερασμένο χρόνο διάρκειας.

Οι συνέπειες αυτές διογκώνονται αν συνδυασθούν και με μια σειρά άλλων προβλημάτων, που η εμπειρία άλλων περιοχών έχει αναδείξει, όπως:

•      Απαρχαιωμένο και ανεπαρκές νομοθετικό πλαίσιο.

•      Υποτυπώδης ή καθόλου έλεγχος.

•      Κακή διαχείριση των ορυχείων.

•      Κακός σχεδιασμός ή ξαφνικό κλείσιμο ορυχείων.

•      Παράνομη εξόρυξη.

•      Αστάθεια τιμών χρυσού στα χρηματιστήρια.

•      Συνήθης πρακτική η πτώχευση των εταιριών.

•      Ανεπαρκή κρατικά κεφάλαια για αποκαταστάσεις κλειστών ορυχείων.

•      Διαφθορά.

 Ως Διανομαρχιακή Επιτροπή χαιρετίζουμε την ανάληψη πρωτοβουλίας για την διοργάνωση Αναπτυξιακού Συνεδρίου στην ΠΑΜ-Θ και θα θέλαμε μέσα από το Συνέδριο να τεθούν τέτοιοι στόχοι που να οδηγήσουν προς την κατεύθυνση της βιώσιμης ανάπτυξης την περιοχή μας. Προσδοκούμε πολλά από το Συνέδριο, όπως  να βάλει τις βάσεις για μια ανάπτυξη που θα σέβεται τον άνθρωπο, το περιβάλλον και τα φυσικά πλεονεκτήματα του τόπου.

Ήδη από το Περιφερειακό Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης της ΠΑΜΘ (2003) δόθηκε η κατεύθυνση της ήπιας ανάπτυξης με έμφαση στις καλλιέργειες (παλαιές και νέες), την κτηνοτροφία, τον εναλλακτικό τουρισμό, παραμερίζοντας την εξόρυξη χρυσού λόγω των μη αναστρέψιμων συνεπειών της. Τώρα μένει η εφαρμογή του. 

Το μεγάλο κίνημα που δημιουργήθηκε δεν θα επιτρέψει ποτέ να αλλάξει ο προσανατολισμός της περιοχής μας στην κατεύθυνση της μονοκαλλιέργειας των μεταλλείων.

Τη στιγμή αυτή στη βορειοανατολική Χαλκιδική έχει αρχίσει ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των εργαζόμενων στην «Ελληνικός Χρυσός» και των αγωνιζόμενων ενάντια στις εξορύξεις. Από τη μία η εταιρεία, χωρίς να έχει λάβει όλες τις απαιτούμενες αδειοδοτήσεις, εργάζεται με εντατικούς ρυθμούς στις Σκουριές και αλλού δημιουργώντας τετελεσμένα, και από την άλλη η κοινωνία που αντιτίθεται στις εξορύξεις, την καταστροφή του δάσους, των υδάτων και γενικά των φυσικών πόρων,η δράση της οποίας έχει ποινικοποιηθεί και σύρεται στις αίθουσες των δικαστηρίων. Είναι υποχρέωσή μας, αλλά και των κυβερνήσεων να μη δημιουργηθεί το ίδιο κλίμα και στη Θράκη, να διατηρηθεί η συνοχή ώστε να απολαύσει η περιοχή μια βιώσιμη ανάπτυξη χωρίς ημερομηνία λήξης.

Στην «Ελληνικός Χρυσός» μετέχει κατά 95% η καναδική «Eldorado Gold» (μια χαμηλού κόστους μεταλλευτική), η οποία είναι η μητρική εταιρεία των εταιρειών «Μεταλλευτικής Θράκης» και «Χρυσωρυχεία Θράκης», που δραστηριοποιούνται σε Σάπες και Πέραμα αντίστοιχα. Δηλαδή όλες οι περιοχές έχουν κοινό παρονομαστή, με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Ως Διανομαρχιακή Επιτροπή δηλώνουμε ότι δεν επιθυμούμε να μεταφερθεί το κλίμα εμφυλίου πολέμου και στη Θράκη.

Το Δεκέμβριο του 2014, πραγματοποιήθηκε στην Αλεξανδρούπολη (Egnatia- ΑΣΤΗΡ Hotel) μεγάλη προεκλογική συνάντηση φορέων, στην οποία εκφράσαμε τις απόψεις μας επί του θέματος των εξορύξεων ενώπιον και του κ. Τσίπρα και τις καταθέσαμε εγγράφως στο Προεδρείο.

Σημειώνουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση στήριζε με συνέπεια και επιχειρήματα τον αγώνα ενάντια στα μεταλλεία.

Σήμερα σε εκκρεμότητα βρίσκεται η περίπτωση του έργου χρυσού Σαπών  και επίσης εκκρεμεί στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) η περιβαλλοντική αδειοδότηση για το έργο Χρυσού Περάματος για την οποία πρέπει να εκδοθεί ΜΗ έγκριση περιβαλλοντικών όρων. Το έργο αυτό «σταμάτησε» και μπήκε «στο συρτάρι» τον Μάρτιο του 2013 από τα πιο επίσημα (τότε) κυβερνητικά χείλη του κυβερνητικού εκπροσώπου μετά α) από τα 2 συλλαλητήρια σε Αλεξανδρούπολη και Κομοτηνή με τη συμμετοχή αρκετών χιλιάδων χριστιανών και μουσουλμάνων πολιτών και β)από την κάθοδο στην Αθήνα και συνάντηση με όλους τους πολιτικούς αρχηγούς εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης και κοινωνίας όπως οι Δήμαρχοι Αλεξανδρούπολης, Σαπών και Κομοτηνής, ο Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης με αντιπεριφερειάρχες και Περιφερειακούς Συμβούλους, ο Πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Θράκης και Βουλευτές του Νομού.

Κατόπιν όλων των ανωτέρω και θεωρώντας ότι σημαντικότερος παράγοντας για την αξιολόγηση του Δημοσίου Συμφέροντος, είναι η ανθρώπινη υγεία, η προστασία του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων που στηρίζουν την αειφόρο και βιώσιμη ανάπτυξη, δηλώνουμε ότι αναμένουμε να σταματήσει οριστικά αυτή η απειλή και να εφαρμοσθεί η αναπτυξιακή πολιτική που περιγράφεται στο Πλαίσιο Χωροταξικού Σχεδιασμού και Αειφόρου Ανάπτυξης της ΠΑΜΘ του 2003.

Κομοτηνή 13-11-2017

Η Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης Έβρου κατά της εξόρυξης και μεταλλουργίας χρυσού

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα...

Σύμφωνα με πληροφορίες από το Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων, κατά τη συνάντηση που είχαν εκπρόσωποι του Δήμου Αριστοτέλη με τον υπουργό Περιβάλλοντος κ. Γιώργο Σταθάκη, ο τελευταίος φέρεται να τους ενημέρωσε πως υπάρχουν 3 επιλογές στη διάθεσή του σχετικά με το θέμα του μεταλλείου χαλκού / χρυσού στις Σκουριές:

1. H ακύρωση της ΚΥΑ Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων 201745/2011 και καταγγελία της σύμβασης, που “είναι ενέργεια πολιτικά και οικονομικά μη συμβατή”.
2. H προσφυγή στη διαιτησία με θέμα την παραβίαση της μεταλλουργίας flash smelting.
3. H αποδοχή των θέσεων της εταιρείας με πλήρη αδειοδότηση της επένδυσής της. Δήλωσε επίσης: “Οι κεντρικές άδειες του έργου έχουν ήδη δοθεί περίπου σε ποσοστό 75% μέχρι αυτή τη στιγμή. Δεν έχει νόημα να μην δώσουμε και τις άλλες».

Θα θέλαμε να θυμίσουμε στον κ. Σταθάκη τα όσα είχε πει στους κατοίκους του Κιλκίς κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην πόλη μας το (μακρινό…) 2013:

• “Στις Σκουριές έχουμε μια επένδυση καταστροφική για το περιβάλλον και χωρίς κανένα συμφέρον για το ελληνικό δημόσιο. Θα πρέπει να σταματήσουν οι αδειοδοτήσεις για παρόμοιες εξορύξεις.” (15/10, ως απάντηση σε σχετική ερώτηση κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στο Εργατικό Κέντρο Κιλκίς.)
• “Υπάρχει Ευρωπαϊκή νομοθεσία για τα μεταλλεία αλλά η εθνική μας νομοθεσία είναι απαρχαιωμένη και ανεπίκαιρη με αποτέλεσμα να αφήνει γκρίζες ζώνες. Αυτές τις γκρίζες ζώνες εκμεταλλεύονται και συμβαίνουν αυτά που συμβαίνουν. Προέχει να συζητήσουμε και να νομοθετήσουμε σύγχρονη μεταλλευτική νομοθεσία.” (15/10, κατά τη διάρκεια συνάντησης που είχε με μέλη του Μετώπου κατά των Μεταλλείων.)

Οπότε εύλογα τίθενται το ερωτήματα προς τον κύριο υπουργό: η “επένδυση” στις Σκουριές σταμάτησε να είναι καταστροφική για το περιβάλλον; Είναι πλέον συμφέρουσα για το ελληνικό δημόσιο; Έχει νομοθετηθεί σύγχρονη μεταλλευτική νομοθεσία χωρίς γκρίζες ζώνες που οι μεταλλευτικές εταιρείες θα μπορούν να εκμεταλλευτούν;

Ίσως να φταίει η δική μας άγνοια και έλλειψη ενημέρωσης, αλλά την τελευταία φορά που κοιτάξαμε τίποτα από τα παραπάνω δεν ίσχυε…

Ο κύριος Σταθάκης γνωρίζει καλά πως η εταιρία δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις: η μεταλλουργική μέθοδος flash smelting έχει απορριφθεί αμετάκλητα με βάση την τελευταία απόφαση που υπέγραψε ο προκάτοχος του στο υπουργείο Περιβάλλοντος. Και γνωρίζει επίσης πως θα πρέπει να ανακληθεί η υφιστάμενη ΑΕΠΟ (Απόφαση Έγκρισης Περιβαλλοντικών Όρων) και η διαδικασία αδειοδότησης να ξεκινήσει από την αρχή.

Γνωρίζει και κάτι ακόμη: οι άνθρωποι που τόσο καιρό αγωνίζονται για να σταματήσει η καταστροφική αυτή “επένδυση” δεν πρόκειται να σταματήσουν την προσπάθειά τους, όσο κι αν προσπαθεί να “μαγειρέψει” τα πράγματα υπέρ της εταιρείας. Δεν πρόκειται να σταματήσουν γιατί αγωνίζονται για την ίδια τους τη ζωή: για τη γη που τους τρέφει, για τον αέρα που αναπνέουν, για το νερό που πίνουν.

Σκουριές: 450 διώξεις. Κανενας μόνος! ΣΥΝΑΥΛΙΑ 4/6

Το κίνημα ενάντια στις καταστροφικές εξορύξεις που δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια, έχει δεχτεί τη μέγιστη τρομοκρατία και καταστολή από το κράτος και την αστυνομία.

Οι διώξεις ως τώρα ξεπερνούν τις 450. Δεν αφήνουμε κανέναν μόνο του σ' αυτόν τον αγώνα. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι, απέναντι στην αισχρή προσπάθεια που γίνεται για να φιμώσουν το κίνημα.

Το Σάββατο 4 Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη, διοργανώνεται συναυλία οικονομικής ενίσχυσης των διωκόμενων αγωνιστών. Στέλνουμε ένα πολύ ηχηρό μήνυμα ότι είμαστε εδώ και συνεχίζουμε δυναμικά, μέχρις ότου αποχωρήσουν οριστικά όσοι καταπατούν τη φύση, την ελευθερία μας, τις ζωές και την υγεία των παιδιών μας.

Συμμετέχουν τα εξής συγκροτήματα:

Υπεραστικοί
Social Waste & DJ Magnum
Folk 'n' Roll
Γιώργος Βαλιάκας & Ιδανικοί
Blackberry Jam

Κουπόνια οικονομικής ενίσχυσης διατίθενται στα καταστήματα:

Bioscoop (Λεωφόρος Κωνσταντίνου Καραμανλή 42)
Ακυβέρνητες Πολιτείες (Αλεξάνδρου Σβώλου 28)

Σας περιμένουμε!

Επιτροπή αγώνα Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού

«Καταπέλτης» το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά του Ελληνικού Δημοσίου: Πάρτε πίσω τα 15 εκατ. από την Ελληνικός Χρυσός

Πηγή: antigoldgr.org

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με απόφασή του, διατάσσει την ελληνική κυβέρνηση να εισπράξει από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός που συμμετέχει στα μεταλλεία της Χαλκιδικής, 15,34 εκατ. ευρώ, συν τους τόκους!

Με την απόφασή του αυτή, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή που είχε κάνει η Ελλάδα κατά… του εαυτού της, ζητώντας να μην εισπράξει τα 15,34 εκατομμύρια, όπως απέρριψε και την προσφυγή που είχε καταθέσει η Ελληνικός Χρυσός για να μην τα επιστρέψει στο Δημόσιο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το σκεπτικό της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου από το οποίο προκύπτουν και τα επιχειρήματα που ανέπτυξε το ελληνικό Δημόσιο για να μην εισπράξει τα χρήματα.

Συγκεκριμένα το Δημόσιο υποστήριξε ότι δεν πρέπει να πάρει από την Ελληνικός Χρυσός τα 15,4 εκατομμύρια γιατί κινδυνεύει η επένδυση!

Η γνώμη του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου είναι κόλαφος, όμως, αφού συγκεκριμένα αναφέρει:

• η Ελλάδα εσφαλμένα υπογραμμίζει ότι η απαίτηση ανάκτησης 15.34 εκ. ευρώ κινδυνεύει να αναστείλει μια άμεση επένδυση αξίας 850 εκ. ευρώ, περιορίζοντας έτσι, αντί να τονώσει, την οικονομική ανάπτυξη και τον ανταγωνισμό, σε μια περίοδο μείζονος οικονομικής κρίσης για τη χώρα καθώς η ενίσχυση δεν χορηγήθηκε ούτε για τις επενδύσεις περιφερειακού χαρακτήρα, μήτε για την προστασία του περιβάλλοντος, μήτε για την απασχόληση
• Με τη σημερινή του απόφαση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζει ακόμα ότι:
• η Ελλάδα χορήγησε πλεονέκτημα στην Ελληνικός Χρυσός από μεταφορά κρατικών πόρων καθώς η μεταπώληση των μεταλλείων Κασσάνδρας στην Ελληνικός Χρυσός σε τιμή χαμηλότερης της αγοραίας τιμής, συνεπάγεται μείωση των εσόδων του Ελληνικού Δημοσίου σε σχέση προς τα έσοδα που θα μπορούσε να έχει αποκομίσει, και συνεπώς, απώλεια πόρων,
• η απαλλαγή από την υποχρέωση καταβολής φόρου για τη μεταβίβαση της κυριότητας των μεταλλείων  συνιστά κρατική ενίσχυση καθώς συνεπάγεται τόσο πλεονέκτημα για την Ελληνικός Χρυσός όσο και απώλεια πόρων για τον κρατικό προϋπολογισμό,
• η κρατική ενίσχυση παρείχε πλεονέκτημα στην Ελληνικός Χρυσός έναντι των ανταγωνιστών της, και αυτό συνεπαγόταν κίνδυνο στρέβλωσης του ανταγωνισμού και επηρεασμού του μεταξύ κρατών μελών εμπορίου

Το "Αντιδραστήριο" και οι αντιδράσεις της Ελληνικός Χρυσός

Στις 16 Σεπτεμβρίου προβλήθηκε από την εκπομπή «Αντιδραστήριο» της ΕΡΤ3 ένα ντοκιμαντέρ για τις Σκουριές, αναδεικνύοντας το μέγεθος της καταστροφής, που επιμελώς αποκρύπτεται από τα υπόλοιπα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, καθώς και τις θέσεις των κατοίκων που παρά την καταστολή και την τρομοκρατία συνεχίζουν απτόητοι τον πολυετή αγώνα τους.

Η εταιρία Ελληνικός Χρυσός ενοχλήθηκε από την προβολή του ντοκιμαντέρ και χρησιμοποίησε όλα τα μέσα που διαθέτει απειλώντας τόσο τους συντελεστές της εκπομπής όσο και τις διοικήσεις της ΕΡΤ και της ΕΡΤ3, με στόχο να μην προβληθεί το δεύτερο μέρος του ντοκιμαντέρ.

Εμείς οι κάτοικοι του Κιλκίς, που έχουμε καταλάβει ότι όλα αυτά που συμβαίνουν στη Χαλκιδική είναι μια προβολή του τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα από τους επίδοξους χρυσοθήρες αν δεν αντισταθούμε σθεναρά,

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ την αμέριστη συμπαράστασή μας στους κατοίκους της Χαλκιδικής που αγωνίζονται για τη γη, το νερό και την υγεία των παιδιών τους,

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ τους συντελεστές της εκπομπής ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΙΟ, που δε δίστασαν να πρωτοτυπήσουν προβάλλοντας δημόσια τις θέσεις των κατοίκων που απειλούνται από ένα φαραωνικό έργο που πραγματοποιείται στην περιοχή τους, αδιαφορώντας για τις συνέπειες,

ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ την εταιρία που με την αποικιοκρατική λογική της, την εκστρατεία παραπληροφόρησης και προπαγάνδισης των θέσεών της χρησιμοποιώντας όλα τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, προσπαθεί να φιμώσει τον αγώνα των κατοίκων και να παραποιήσει την αλήθεια, ενώ παράλληλα η ίδια ξοδεύει εκατομμύρια σε χορηγίες και διαφημίσεις, διοργανώνοντας ακόμα και ταξίδια δημοσιογράφων προκειμένου να επιτύχει το στόχο της,

ΖΗΤΑΜΕ από τη διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης να διασφαλίσει το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου ακόμα και όταν αυτός είναι αντίθετος στα συμφέροντα πολυεθνικών και να προβληθεί το δεύτερο μέρος της εκπομπής παρά τις πιέσεις που δέχεται.

Επιστολή Διανομαρχιακής Επιτροπής στον κ. Γιάννη Τσιρώνη για «επενδύσεις» μεταλλείων χρυσού στη Βόρεια Ελλάδα

Επιστολή με αποδέκτη τον κ. Γιάννη Τσιρώνη, Αναπληρωτή Υπουργό Περιβάλλοντος έστειλε η Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης-Έβρου κατά της εξόρυξης και μεταλλουργίας χρυσού.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της επιστολής:

Αξιότιμε κ. υπουργέ.

Πριν από δέκα πέντε χρόνια εμφανίσθηκε  ένα δυναμικό κίνημα των πολιτών στις περιοχές μας που είχε ένα αποκλειστικά στόχο. Να αποτραπεί η εξόρυξη των χρυσοφόρων κοιτασμάτων και η χημική επεξεργασία αυτών. Πολύ γρήγορα το κίνημα αυτό αγκαλιάσθηκε από το σύνολο της κοινωνίας και των μαζικών φορέων της. Οι επαγγελματικοί, επιστημονικοί, συνδικαλιστικοί, πολιτιστικοί  φορείς των δύο νομών, οι θρησκευτικές ηγεσίες, τα Επιμελητήρια, όλες οι τοπικές κομματικές οργανώσεις συμπαρατάχθηκαν σε αυτόν τον κοινωνικό αγώνα. Τα δημοτικά συμβούλια και οι δήμαρχοι από την αρχή του αγώνα μας μέχρι σήμερα  έχουν σημαντικό  και πολύτιμο ρόλο. Εν όψει των πρόσφατων εκλογών για την αυτοδιοίκηση όλες οι περιφερειακές και δημοτικές παρατάξεις των νομών Έβρου-Ροδόπης με κοινό ψήφισμα στις 30-4-2014 προς το ΥΠΕΚΑ κάλεσαν το κράτος να απορρίψει τις μελέτες των εταιρειών λαμβάνοντας υπόψη τις συνέπειες της επένδυσης στο περιβάλλον, τη δημόσια υγεία, την οικονομία, και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αυτή η πρωτόγνωρη και ιδιαίτερα μαζική συσπείρωση δικαιώθηκε μερικώς γιατί είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση πλήθους πολυεθνικών εταιρειών χρυσού που επιχείρησαν ανεπιτυχώς να εγκαταστήσουν μεταλλεία  στο Πέραμα του Έβρου και στις Σάπες της Ροδόπης. Παρ όλα αυτά μεταβιβάσθηκαν στην Eldorado Gold τα μεταλλευτικά δικαιώματα στις περιοχές μας και δεν έχει εξαλειφθεί ο κίνδυνος εγκατάστασης μεταλλείων χρυσού. Επισημαίνουμε ότι  η καναδική πολυεθνική Eldorado Gold δραστηριοποιείται  παράλληλα για έρευνα- εξόρυξη – επεξεργασία χρυσού στις περιοχές  Δράμας - Καβάλας, των Σερρών, του Κιλκίς, και της Χαλκιδικής. Δηλαδή όλη η βόρεια Ελλάδα (από τον Έβρο-Ροδόπη μέχρι το Κιλκίς) απειλείται να μετατραπεί σε μια απέραντη μεταλλευτική περιοχή προς όφελος μεν της Eldorado gold, εις βάρος δε της τοπικής οικονομίας, του περιβάλλοντος, και της δημόσιας υγείας. Βέβαια όπως είναι φυσικό όλες οι οργανώσεις ενάντια στα μεταλλεία χρυσού σε όλη τη βόρεια Ελλάδα συνεχίζουμε τον πολύχρονο αγώνα μας μέχρι την οριστική δικαίωση. Πρόσφατα δε στην περιφερειακή διαβούλευση (21-12-2014) του ΣΥΡΙΖΑ στην Αλεξανδρούπολη  με την παρουσία και ομιλία του Αλέξη Τσίπρα καταθέσαμε  μεταξύ άλλων  για τα χρυσωρυχεία και τα εξής:

1. Θα σταματήσουμε τον αγώνα μας μόνο όταν φύγουν οι εταιρείες χρυσού από όλη τη βόρειο Ελλάδα.
2. Οι Σκουριές της Χαλκιδικής έχουν γίνει το έμβλημα του αγώνα μας.

Έχουμε ήδη τη βεβαιότητα κ. υπουργέ ότι η κυβέρνηση δεν προτίθεται να ευνοήσει αυτή την «επένδυση» με τα μεταλλεία χρυσού στη βόρεια Ελλάδα, και θα δικαιώσει οριστικά το μακροχρόνιο κίνημα μας. Αξιολογούμε δε ως ιδιαίτερα θετική για τον αγώνα μας την απόφαση του Υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας  (26-2-2015) με την οποία ανακλήθηκε η προηγηθείσα θεώρηση της αρχιτεκτονικής και ηλεκτρομηχανολογικής μελέτης στις Σκουριές, προκειμένου να γίνει έλεγχος αυτής σε βάθος. Είναι μια πρώτη απόφαση του κράτους υπέρ της δημόσιας υγείας, του περιβάλλοντος, και της τοπικής οικονομίας. Ευελπιστούμε μετά από αυτήν την απόφαση ότι θα εντάξετε ως πρώτη προτεραιότητα σας την άμεση και ριζική αντιμετώπιση αυτής της περίπτωσης  στη ΒΑ Χαλκιδική ώστε σε πολύ λίγο καιρό το υπό λειτουργία τερατώδες μεταλλείο στις Σκουριές να έχει ακυρωθεί οριστικά.

Όσον αφορά την περίπτωση του Περάματος Έβρου και των Σαπών Ροδόπης ευελπιστούμε ότι θα ανακοινωθούν σχετικά σύντομα οι  απορριπτικές αποφάσεις σας  για τις μελέτες που κατέθεσε προ ετών η εταιρεία χρυσού. Είναι βέβαιο ότι αυτές οι αποφάσεις σας θα ενισχυθούν από  την συναίνεση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών,  των μαζικών φορέων, και των αιρετών πολιτικών προσώπων (βουλευτές περιφερειάρχης Δήμαρχοι) στους οποίους κοινοποιούμε αυτή την επιστολή. Παράλληλα με αυτά εκτιμούμε ότι το Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης οφείλει να συμβάλει στην αναβάθμιση της υποτονικής τοπικής οικονομίας στις περιοχές του Περάματος Έβρου και των Σαπών Ροδόπης με βάση τις αρχές της βιώσιμης ανάπτυξης.  Η Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης Έβρου αντί των καταστροφικών χρυσωρυχείων διαμόρφωσε και δημοσιοποίησε προτάσεις  για  αναπτυξιακές δράσεις στα πλαίσια της αειφορικής διαχείρισης των φυσικών πόρων των περιοχών αυτών. Προτείνουμε στο Υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης Περιβάλλοντος και Ενέργειας να πραγματοποιήσει με εκπροσώπους του μια δημόσια διαβούλευση με τους κατοίκους των περιοχών αυτών για το θέμα των αναπτυξιακών δράσεων ώστε μέσα από αυτή τη δημοκρατική διαδικασία να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα  και να δρομολογηθούν ρεαλιστικές λύσεις.

 Αλεξανδρούπολη - Κομοτηνή – Σάπες 

5 Μαρτίου 2015.

Με εκτίμηση
Το συντονιστικό συμβούλιο
της Διανομαρχιακής Επιτροπής Ροδόπης-Έβρου
κατά της εξόρυξης και μεταλλουργίας χρυσού

Εξορύξεις χρυσού στη Βόρεια Ελλάδα: Αειφόρος Υπανάπτυξη

Άρθρο του Χρήστου Ελευθεριάδη στο tvxs.gr

Μετά την αρνητική απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας το 2003 για τα σχέδια της Καναδικής TVX Gold στη ΒΑ Χαλκιδική, η TVX πτωχεύει και οι εργαζόμενοι απολύονται. Φυσικά κάνουν όλοι αγωγές κατά της εταιρείας που τους άφησε απλήρωτους.

 

Ο υπουργός τότε κος Πάχτας, έχει την “καυτή πατάτα” (όπως την ονόμασε ο ίδιος) του προβλήματος των εργαζομένων στα χέρια του. Χτυπάει πόρτες (κατά δηλώσεις του) υποψηφίων επενδυτών, αλλά δεν διευκρινίζει με ποιους συζήτησε και τι προτάσεις συζήτησε μαζί τους. Ουδεμία διαφάνεια, όλα γίνονται στο “μιλητό”. Ως φαίνεται όμως, έρχεται σε συμφωνία με τον κο Κούτρα, μεγαλομέτοχο της εταιρείας ΑΚΤΩΡ, μέλος του ομίλου Μπόμπολα.

Στις 9 Δεκεμβρίου του 2003 ιδρύεται η εταιρεία “Ελληνικός Χρυσός ΑΕ” με μετοχικό κεφάλαιο 60 χιλ ευρώ και μέτοχο κατά 99.99% τον κο Κούτρα. Το επόμενο διήμερο οι εργαζόμενοι αποσύρουν τις αγωγές τους κατά της TVX, της οποίας αίρεται η πτώχευση, οπότε στις 12 Δεκεμβρίου 2003 μεταβιβάζει το σύνολο της περιουσίας των μεταλλείων για 11 εκατομμύρια στο Ελληνικό Δημόσιο, ενώ παράλληλα απαλλάσσεται από όλες τις περιβαλλοντικές παρανομίες που διέπραξε, πρόστιμα,  υποχρεώσεις προς ασφαλιστικούς φορείς και γενικώς προς το Ελληνικό Δημόσιο και τοπικούς φορείς. Αμέσως μετά η TVX ξαναπτωχεύει. Μέσα στον ίδια απόφαση της 12ης Δεκεμβρίου, το Ελληνικό Δημόσιο μεταβιβάζει το σύνολο της περιουσίας που μόλις παρέλαβε στην Ελληνικός Χρυσός. Επρόκειτο για ένα είδος συμφωνίας που στη διεθνή πρακτική λέγεται back to back. Η μεταβιβασθείσα περιουσία είναι τόσο μεγάλη που χρειάζονται 200 σελίδες στο ΦΕΚ 3220/2004 για να περιγραφεί. Περιλαμβάνονται και 310 σπίτια στο Στρατώνι, που από 33 χιλιάδες να θεωρούσε κανείς την αξία τους, θα κάλυπταν ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΑ όλο το αντίτιμο των 11 εκατομμυρίων. Χώρια το μεταλλευτικό πεδίο με αξία της τάξεως των δισεκατομμυρίων, πάνω από 300 χιλιάδες στρέμματα γης, βιομηχανικές εγκαταστάσεις, άδειες κλπ κλπ.

Η μεταβίβαση αυτή είχε κόστη για το Ελληνικό δημόσιο, που οι εμπλεκόμενοι στην μεταβίβαση αποσιωπούν. Η νέα εταιρεία προσλαμβάνει τους 300 εκ των 450 εργαζομένων, οπότε οι 150 μένουν άνεργοι, αλλά ο κος υπουργός έχει κανονίσει να πληρώνονται από το Ελληνικό δημόσιο μέχρι να συνταξιοδοτηθούν. Μέχρι σήμερα στοίχισαν 30 εκατομμύρια ευρώ, πληρωμένα από τους Έλληνες φορολογούμενους.

Υπήρχε άρα γε εναλλακτική λύση για την λεγόμενη “καυτή πατάτα” των απολυμένων εργαζομένων της TVX. Η απάντηση είναι ασφαλώς ναι. Και μάλιστα έντιμη και υγιής λύση, για τους εργαζομένους, για την περιοχή, για τη χώρα. Ο κος υπουργός όμως και οι συνομιλητές του αποφάσισαν αλλιώς.

Στις λίμνες απόθεσης της Ολυμπιάδας υπήρχε έτοιμο εμπλουτισμένο μετάλλευμα εκατοντάδων χιλιάδων τόννων αρσενοπυρίτη, με περιεχόμενες 250.000 ουγγιές χρυσού, που ΔΕΝ ανήκαν στην TVX. Αξία, με βάση την εξέλιξη των τιμών χρυσού, πάνω από 150 εκατομμύρια ευρώ. Τα συμπυκνώματα αυτά ανήκαν στην Εθνική Κεφαλαίου και βέβαια χαρακτηρίζονταν και από ένα βαθμό τοξικότητος. Θα έπρεπε να απομακρυνθούν από την περιοχή για να υπάρξει αποκατάσταση, μεταφερόμενα σε κάποια μεταλλουργία του εξωτερικού. Η έντιμη λύση θα ήταν να συνεχίσουν να εργάζονται οι απολυθέντες εργαζόμενοι, αποκαθιστώντας την περιοχή. Η αξία του έτοιμου μεταλλεύματος αυτού, θα αρκούσε να καλύψει το μισθολογικό κόστος για όλους τους εργαζομένους, για δεκαετίες. Ταυτόχρονα η περιοχή θα απεκαθίστατο και θα μπορούσε να αποχαρακτηρισθεί από μεταλλευτική, ώστε να μπει σε δρόμου υγιούς αειφόρου ανάπτυξης. Και βέβαια τα 310 σπίτια στο Στρατώνι θα έπρεπε να μεταβιβασθούν στους εργαζομένους που τα κατοικούσαν με τις οικογένειές τους.

Ο κος υπουργός όμως με τους συνομιλητές του αλλιώς αποφάσισαν. Τα σπίτια δόθηκαν στην «Ελληνικός» χρυσός, διατηρώντας έτσι τους εργαζομένους σε ομηρεία. Τα μεταλλευτικά συμπυκνώματα «ξεχάστηκαν» από την Εθνική κεφαλαίου. Εδώ και κάποια χρόνια η “Ελληνικός” Χρυσός διαφημίζει ότι “αποκαθιστά” την περιοχή. Στην πραγματικότητα, απλά πουλά με παχυλότατα κέρδη τα συμπυκνώματα αυτά σε μεταλλουργίες του εξωτερικού, παρότι ΔΕΝ της ανήκουν. Με ποιο δικαίωμα, κανείς δεν ξέρει. Η πρόφαση είναι ότι “αποκαθιστά” την περιοχή. Μόνο που αντί να της κοστίζει η αποκατάσταση, εισπράττει τα εκατομύρια της αξίας των συμπυκνωμάτων. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί η Εθνική Κεφαλαίου “ξέχασε” αυτό το περιουσιακό της στοιχείο, το οποίο βέβαια ΔΕΝ μεταβιβάστηκε στην “Ελληνικός” Χρυσός. Δεν γνωρίζω αν όλα αυτά συνιστούν με νομικούς όρους παραβάσεις της νομιμότητος και αν προκύπτουν ποινικές ευθύνες.

Ειρήσθω εν παρόδω στο σημείο αυτό ότι το συμπύκνωμα που πουλά η εταιρεία έχει υψηλότατη συγκέντρωση αρσενικού. Η εταιρεία δήλωσε στις αρμόδιες υπηρεσίες ότι η περιεκτικότητα σε αρσενικό είναι 1.5% και μετέφερε τα τοξικά φορτία στη Σίνδο και από εκεί στο λιμάνι Θεσσαλονίκης για φόρτωση σε καράβια. Ατυχώς όμως για αυτήν, συνέβη ένα ατύχημα σε φορτηγό της εταιρείας στη Ρεντίνα και μέρος του φορτίου διέρρευσε. Μετρήσεις του Γενικού Χημείου του Κράτους έδειξαν περιεκτικότητα σε αρσενικό 11.5% αντί για το 1.5% που είχε δηλώσει η εταιρεία. Η τοξικότητα λόγω αρσενικού ήταν σχεδόν 8 φορές μεγαλύτερη δηλαδή. Σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα θα υπήρχαν σοβαρές συνέπειες. Στην Ελλάδα δεν ξέρω αν υπήρξε η παραμικρή συνέπεια.

Αξιοσημείωτο είναι ότι ο συντονιστής της συμφωνίας φρόντισε (στα πλαίσια της συμφωνίας back to back) για την απαλλαγή όχι μόνο της TVX για τα όσα περιβαλλοντικά προβλήματα είχε προκαλέσει (μεταξύ άλλων είχε διανοίξει ερευνητική στοά η οποία προκαλεί απώλειες τεραστίων ποσοτήτων νερού από τον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής, μέχρι και σήμερα), αλλά και της Ελληνικός Χρυσός, αφού στο ΦΕΚ 3220/2004 προβλέπεται η πλήρης απαλλαγή της εταιρείας από τα περιβαλλοντικά προβλήματα που παραλαμβάνει. Και ως προς αυτό θα μπορούσε να συμφωνήσει ο κάθε καλόπιστος. Εκείνο που ξεπερνά κάθε όριο είναι ότι η αγοράστρια εταιρεία απαλλάσσεται και ΑΠΟ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ περιβαλλοντικά προβλήματα που θα προκαλέσει η ίδια, “αρκεί η γενεσιουργός τους αιτία να ανάγεται στο παρελθόν”. Απαλλαγή “επενδυτού” από μελλοντικά περιβαλλοντικά προβλήματα που θα προκαλέσει ο ίδιος “αρκεί η γενεσιουργός αιτία να ανάγεται στο παρελθόν”, ήταν κάτι πέρα από τα όρια της φαντασίας μου. Δεν μπορώ να μην σχολιάσω εδώ ότι ντρέπομαι ως Έλληνας, ντρέπομαι για τη χώρα μου που έχει πολιτικούς που υπογράφουν τέτοιους νόμους.

Αργότερα, τμήμα της Ελληνικός Χρυσός μεταβιβάζεται στην European Goldfields (στην οποία όμως παίρνουν κάποιο μερίδιο και οι του ομίλου Μπόμπολα), με την αξία για το σύνολο της εταιρείας να εκτινάσσεται στην περιοχή των 500 εκατομμυρίων ευρώ. Το 2012 αγοράζει μερίδιο και το Κατάρ, το 9% για 178 εκατομμύρια ενώ μπαίνει στο χορό και η Καναδική Eldorado Gold, και η τιμή τώρα φτάνει και ξεπερνά τα 2 δισεκατομμύρια. Αυτό που η Ελλάδα έδωσε για 11 εκατομμύρια δηλαδή, πουλήθηκε για 2 δισεκατομμύρια.. Ο καθένας ας κάνει τις σκέψεις του σχετικά με το γιατί η Ελλάδα πούλησε για 11 εκατομμύρια κάτι που λίγο αργότερα αποτιμήθηκε 50 φορές περισσότερο και έφτασε μετά λίγα χρόνια να αποτιμάται 200 φορές περισσότερο. Για αναλογία, το σχετικά μικρότερο κοίτασμα της Rosia Montana στη Ρουμανία, πουλήθηκε για 200 εκατομμύρια και η χώρα εκεί κράτησε και το 20% της επένδυσης ως συμμετοχή. Κάνετε συγκρίσεις Ρουμανίας – Ελλάδος. Επίσης, ο υπουργός ΥΠΕΚΑ εκεί, δεν υπέγραφε την ΜΠΕ εδώ και πολλά χρόνια. Ο κος Παπακωνσταντίνου χρειάστηκε μια εβδομάδα στο ΥΠΕΚΑ για να το κάνει. Και βέβαια η Ρουμανία, ούσα πιο δημοκρατική χώρα από την Ελλάδα, τελικά αποφάσισε να μην αδειοδοτήσει την καταστροφή της Rosia Montana.

Αξίζει τον κόπο να σημειωθεί υπόμνημα του πρώην γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, Κόφι Ανάν, ο οποίος κατήγγειλε τις πρακτικές μεταλλευτικών εταιρειών που συναλλασσόμενες με επίορκους πολιτικούς και δικτάτορες της Αφρικής, παίρνουν μεταλλευτικά δικαιώματα που σύντομα μεταπωλούν με κέρδη της τάξης του 500%, προφανώς αφαιρώντας έτσι εθνικό πλούτο των χωρών αυτών. Στην Ελλάδα έγινε ακριβώς το ίδιο, μόνο που  η μεταπώληση έφερε κέρδη όχι 500%, αλλά σχεδόν 20000% !!! Προσέξτε, όχι δύο χιλιάδες τοις εκατό, αλλά είκοσι χιλιάδες τοις εκατό. Τόσο είναι το περιθώριο όταν αγοράζεις 11 και πουλάς 2200. Η Ελλάδα δηλαδή ξεπέρασε κατά τρομακτικό ποσοστό την Αφρική στο ξεπούλημα Εθνικού πλούτου. Και υπάρχουν κόμματα και πολιτικοί που χωρίς ντροπή υποστηρίζουν το αίσχος αυτό.

Όλα τα παραπάνω αφορούν την παραχώρηση της περιουσίας των μεταλλείων. Είναι τα απλά γεγονότα και στην κρίση του καθενός είναι να αποφασίσει αν είναι ή όχι σκανδαλώδη. Ακολουθεί το οικονομικό και πάλι θέμα, της λειτουργίας της συγκεκριμένης εξορυκτικής – μεταλλουργικής δραστηριότητας.

Μέχρι προ μηνών, στον Ελληνικό μεταλλευτικό κώδικα, δεν υπήρχε ΚΑΜΙΑ πρόβλεψη για μεταλλευτικά δικαιώματα υπέρ της χώρας. Δηλαδή ο όποιος επιχειρηματίας είχε τα μεταλλευτικά δικαιώματα μπορούσε να εξορύσσει ΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ αξίας μεταλλεύματα και να μην πληρώνει ΤΙΠΟΤΑ στο Ελληνικό κράτος. Μετά τις διάφορες φωνές διαμαρτυρίας, ανεκοίνωσαν περήφανα ότι εισήχθησαν μεταλλευτικά δικαιώματα. Μόνο που το ύψος τους ανέρχεται σε επίπεδο χαντρών για ιθαγενείς. Πιο συγκεκριμένα, για τον χρυσό ο οποίος θα προκύπτει από την μεταλλουργική επεξεργασία, με σημερινή αξία περί τα 1300 δολλάρια ανά ουγγιά, το προβλεπόμενο δικαίωμα επί του τελικού προϊόντος για δημόσια μεταλλεία ανέρχεται σε 1,5% μόνον. Για ιδιωτικά μεταλλεία, όπως της Χαλκιδικής, συζητείται ότι θα θέσουν ως άνω όριο το 1%. Στην καλύτερη περίπτωση δηλαδή 13 δολλάρια στα 1300. Με κόστος παραγωγής που σε διαχρονική βάση δεν ξεπερνά τα 300 δολλάρια, το περιθώριο κέρδους μέχρι τα 1300 δολλάρια εξηγεί την λυσσαλέα επιμονή των “επενδυτών” να υλοποιήσουν την “επένδυση”. Μια σύγκριση με χώρα της Αφρικής είναι και πάλι επίκαιρη, μια που στη Ζάμπια π.χ., τα μεταλλευτικά δικαιώματα της χώρας ανέρχονται όχι στο 1%, αλλά στο 20%. Τι να συγκρίνει κανείς, διερωτώμαι.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η παραχώρηση τέτοιου τεράστιου περιθωρίου κέρδους στους επίδοξους “επενδυτές”, συνιστά χωρίς καμία υπερβολή, ξεπούλημα εθνικού πλούτου. Πρόκειται για καθαρή “αρπαχτή”, που θα λήξει αφήνοντας πίσω μη αντιστρεπτή καταστροφή, είτε μόλις τελειώσει το κοίτασμα είτε μόλις η τιμή του χρυσού πέσει σε χαμηλά επίπεδα. Οι υπεύθυνοι πολιτικοί θα πρέπει να λογοδοτήσουν για αυτό. Και οι υποστηρικτές της υλοποίησης των εξορύξεων να έχουν υπ'όψιν με ποιους πάνε και ποιους αφήνουν. Για να μην υπάρξει παρερμηνεία, “ρίχνουν” την ίδια τους τη χώρα, αποδέχονται την περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή της, για να υποστηρίξουν τα κέρδη μιας Eldorado Gold. Εξαιρετικά προσβλητικός υπήρξε ο Καναδός πρέσβυς, ο οποίος κυνικότατα ανακοίνωσε στον Δήμαρχο Αλεξανδρούπολης πως οι εξορύξεις στη Θράκη, συμφερόντων και πάλι της Eldorado Gold (με χρήση κυανιούχων μάλιστα) θα προχωρήσουν “είτε θέλετε είτε όχι”! Είναι ανηρτημένο στο διαδίκτυο το βίντεο με αυτήν την αισχρή δήλωση προς τον εκπρόσωπο της τοπικής κοινωνίας.

Ειρήσθω εν παρόδω, ότι τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται “επενδυτές” οι οποίοι ενδιαφέρονται αποκλειστικά για συμβάσεις παραχώρησης κάθε είδους. Όλα γύρω από το Δημόσιο, όλα γύρω από πολιτικούς. Καμία πραγματικά παραγωγική επένδυση. Αυτά επιδιώκει επίμονα και διαρκώς ο γνωστός όμιλος που έφερε στην Ελλάδα την Ελντοράντο Γκόλντ. Ανακατανομή του μειούμενου εθνικού πλούτου δηλαδή υπέρ των κρατικοδίαιτων που κινούνται στους διαδρόμους της εξουσίας και σε βάρος του λαού και του δημόσιου πλούτου. Αποφεύγουν όμως συστηματικά να προχωρήσουν σε πραγματικές παραγωγικές επενδύσεις, που ασφαλώς είναι επιθυμητές, αφού αυτές παράγουν πραγματικό πλούτο και φέρνουν υγιείς θέσεις εργασίας και πολύτιμα έσοδα στη χώρα. Θα πρέπει να διαχωρίζουμε λοιπόν την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα (που είναι ανεπιθύμητη) από την παραδοσιακή των παραγωγικών επενδύσεων (που είναι επιθυμητή και καλοδεχούμενη). Η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα βεβαίως βασίζεται στους επίορκους πολιτικούς που της παρέχουν υπηρεσίες. Ως ανταπόδοση υπάρχει η ανάλογη προβολή των πολιτικών αυτών από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας (μερικοί τα ονομάζουν, όχι άδικα, Παραπληροφόρησης), τα οποία κατέχουν οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες. Έτσι ολοκληρώνεται ο κύκλος αλληλοεξυπηρέτησης μεταξύ επίορκων πολιτικών και κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών. Αυτή είναι η λειτουργία του συστήματος (με την κακή έννοια).

Η περιβαλλοντική καταστροφή
Η επόμενη συζήτηση αφορά το θέμα των περιβαλλοντικών επιπτώσεων. Διά της ΜΠΕ, είναι σαφές ότι έγινε προσπάθεια ελαχιστοποίησης των επιπτώσεων αυτών, με στόχο να γίνει περιβαλλοντικά αποδεκτή η συγκεκριμένη εξορυκτική / μεταλλουργική δραστηριότητα. Μολοντούτο, είναι σαφές ότι σε πολλά και σημαντικά σημεία, η ΜΠΕ δεν παρέχει σωστές πληροφορίες. Και εν κατακλείδι, όταν μιλούμε για μεταλλευτική δραστηρότητα τέτοιου είδους και έντασης, ας κατανοήσουμε ότι ακόμη και οι ελάχιστες δυνατές περιβαλλοντικές συνέπειες είναι τόσο βαρύτατες, που απλά δεν γίνεται να είναι διαχειρίσιμες.

Στο θέμα των συνεπειών για τον υδατικό πλούτο της περιοχής, η ΜΠΕ και η σχετική μελέτη του ΙΓΜΕ, απλά παραπληροφορούν. Προβάλλουν ότι από το σύνολο των ετήσιων υδατικών αποθεμάτων των 14 περίπου εκατομμυρίων κυβικών, θα χρειαστούν μόνο το 20%. Αυτό που αποφεύγουν να τονίσουν είναι ότι αυτό το 20% των συνολικών νερών που θα καταστραφεί είναι το 100% των υπόγειων νερών! Τα οποία βέβαια είναι τα καθαρά νερά, φιλτραρισμένα με τις διαδικασίες της φύσης και εξαιρετικής ποιότητος. Τα υπόλοιπα είναι τα επιφανειακά νερά των οποίων η ποιότητα και καθαρότητα δεν είναι συγκρίσιμη με αυτή των υπογείων νερών.

Και πράγματι, για τη λειτουργία της ανοιχτής εξόρυξης θα πρέπει να υποβιβαστεί ο υδροφόρος ορίζων κατά περισσότερο από 700 μέτρα, οδηγούμενος τελικά κάτω και από την επιφάνεια της θάλασσας κατά περισσότερο από 100 μέτρα. Ακτινικά γύρω από την περιοχή θα υπάρξει νομοτελειακά ταπείνωση της στάθμης των υπόγειων νερών, που θα μειώνεται όσο απομακρύνεται κανείς από την περιοχή της εξόρυξης. Η ακτίνα της περιοχής όπου θα πέσει η στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα θα είναι της τάξης των χιλιομέτρων τουλάχιστον. Ισχυρίζονται στην ΜΠΕ ότι τα υπόγεια νερά θα επανεισπιεσθούν στον υδροφόρο ορίζοντα. Που θα γίνει, με πόσες γεωτρήσεις, τι διατομής, σε πόση έκταση, δεν εξηγείται, παρότι τα ερωτήματα τίθενται και από ειδικούς επιστήμονες. Και βεβαίως δεν μπορεί να εξηγηθεί, απλά διότι επανεισπίεση μπορεί να γίνει σε μικρή κλίμακα ίσως σε κάποιες θέσεις. Όταν όμως μιλούμε για εκατομμύρια κυβικά, οι γενικότητες αποδεικνύουν το έλλειμμα πραγματικής λύσεως. Διανοείστε, ακόμη και οι μη ειδικοί, ποσότητες υπογείων υδάτων που προήλθαν από ταπείνωση υδροφόρου ορίζοντος κατά 700 μέτρα, σε ποια περιοχή, πόσο μεγάλη και πόσο θα ανυψώσουν τον υδροφόρο ορίζοντα; Και όλα αυτά, παραβλέποντας τα σημαντικότατα δυναμικά προβλήματα που νομοτελειακά θα εμφανιστούν. Απλοϊκοποιήσεις περί επανεισπιέσεων σε τέτοια κλίμακα, είναι λοιπόν εκτός πραγματικότητος, απλά και μόνο για παραπλάνηση του κόσμου. Στον πραγματικό κόσμο, τα προβλήματα δεν είναι γραμμικά.

Η πραγματικότητα είναι ότι τα νερά αυτά, όσα δεν καταναλωθούν για τις ανάγκες επεξεργασίας των μεταλλευμάτων, θα καταλήξουν ως επιφανειακά ύδατα στο σχεδιαζόμενο φράγμα Πετρένια. Το φράγμα αυτό γίνεται απαραίτητο ακριβώς λόγω της καταστροφής του σημαντικότερου υδροφορέα της ΒΑ Χαλκιδικής εξ αιτίας της ανοιχτής εξόρυξης. Για αυτό άλλωστε σχεδιάστηκε πολλά χρόνια πριν, από τους ίδιους που προωθούν τις εξορύξεις αυτές. Το φράγμα αυτό θα τροφοδοτεί με νερό τον πληθυσμό που θα στερηθεί τα υγιή υπόγεια νερά του όρους Κάκαβος. Θα κοστίσει περισσότερα από 30 εκατομμύρια στον Ελληνικό λαό, ο οποίος θα τα πληρώσει για χατήρι της συγκεκριμένης μεταλλευτικής επιχείρησης. Και βέβαια η λειτουργία του θα πληρώνεται από τους τοπικούς καταναλωτές. Πέρα από τους καθαρισμούς που θα είναι απαραίτητοι στα επιφανειακά πλέον και μολυσμένα από τη σκόνη νερά, θα πληρώνουν και την συνεχή λειτουργία των καταθλιπτικών αντλιών που θα είναι απαραίτητες για να προωθήσουν τα νερά στον πληθυσμό ανάντη του φράγματος, σε υψόμετρα εκατοντάδες μέτρα υψηλότερα.

Επιχειρεί η ΜΠΕ να πείσει ότι υπάρχει τεχνική λύση για την απόληψη χρυσού, με την τεχνολογία Flash Smelting, με την οποία δεν χρειάζεται το “κακό” κυάνιο (εν παρόδω, τα ίδια επιχειρηματικά συμφέροντα έχουν καταθέσει πρόταση για τις εξορύξεις χρυσού στη Θράκη με τεχνολογία κυανίου, αντιφάσκοντας με τον εαυτό τους). Ατυχώς για τα συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα, ειδικοί στο αντικείμενο επιστήμονες έχουν αξιολογήσει την τεχνολογία Flash Smelting για την συγκεκριμένη εφαρμογή και έχουν εκφράσει σοβαρές τεκμηριωμένες ενστάσεις. Η τεχνολογία αυτή δεν έχει ποτέ δοκιμαστεί ούτε επιβεβαιωθεί σε βιομηχανική κλίμακα, ειδικά για το μείγμα μεταλλεύματος που υποτίθεται θα επεξεργάζεται η μεταλλουργία στις εγκαταστάσεις των Σκουριών. Οι διαβεβαιώσεις ότι εργαστηριακές προσπάθειες είναι πολλά υποσχόμενες, χωρίς απολύτως ΚΑΜΙΑ επιστημονική απόδειξη, δεν είναι δυνατόν να αξιολογηθούν ως επαρκείς από οιονδήποτε ανεξάρτητο επιστημονικό φορέα. Τεράστιες ποσότητες σκόνης με υψηλές τοξικότητες είναι δεδομένες, όπως και φαινόμενα όξινης βροχής, αν λειτουργήσει ποτέ η μεταλλουργία. Τελευταία έγιναν γνωστές και οι υψηλές συγκεντρώσεις τρεμολίτη, που συνδέεται με τον γνωστό για τις αποδεδειγμένες καρκινογόνες του συνέπειες, αμίαντο.

Αυτομάτως τίθεται σοβαρότατο θέμα αξιοπιστίας της ΜΠΕ. Απορεί κανείς για το πως είναι δυνατόν το ΣτΕ να έχει δώσει έγκριση για την συγκεκριμένη ΜΠΕ, την ώρα που περιέχει τέτοιες κραυγαλέες ανακρίβειες και μάλιστα με αιτιολόγηση που θα την ονόμαζε κανείς πολιτική απόφαση, σαφώς πέρα από το ρόλο του ΣτΕ δηλαδή. Βεβαίως οι καθ'όλα σεβάσμιοι δικαστές του ΣτΕ δεν μπορεί να έχουν τις τεχνικές γνώσεις για να αξιολογήσουν ένα τεχνικό κατά βάσιν κείμενο, αλλά θα έπρεπε στοιχειωδώς να ζητήσουν την συμβολή των τεχνικών φορέων της χώρας. Παραδόξως δεν το έπραξαν. Ακόμη πιο παραδόξως μάλιστα, εξέδωσαν απόφαση με πολιτική και όχι νομική αιτιολόγηση και βάσισαν την απόφασή τους αποκλειστικά στην Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων που κατέθεσε η εταιρεία. Και αγνόησαν πλήρως τις εισηγήσεις του Τμήματος Κεντρικής Μακεδονίας του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος (υποτίθεται τεχνικού συμβούλου του κράτους), οι οποίες ήσαν καθαρά αρνητικές. Συμβαίνουν παράδοξα πράγματα στην Ελλάδα.

Εν τω μεταξύ, η εταιρεία προχωρεί σε έργα στην περιοχή χωρίς άδεια πολεοδομίας, διότι η πολεοδομία δεν αδειοδοτεί τα σχέδιά της ως μη σύννομα. Ακόμη και για μια πόρτα σε περίφραξη ο κοινός Έλληνας χρειάζεται άδεια, αλλιώς αντιμετωπίζει διώξεις και πρόστιμα. Ειδικά για την εταιρεία, το ΣτΕ αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται άδεια πολεοδομίας για τα έργα που χρειάζονται για να στεγάσουν τον βιομηχανικό της εξοπλισμό. Πριν από αυτό, στο ΥΠΕΚΑ απέκλεισαν την καθ'ύλην αρμόδια διεύθυνση μεταλλείων, η οποία έχοντας τις τεχνικές γνώσεις, δεν ενέκρινε τα σχέδια της εταιρείας. Η πολιτική διεύθυνση, απλά έβγαλε την πιο αρμόδια τεχνική διεύθυνση από το κέντρο λήψης αποφάσεων. Δεν ξέρω τι είδους νομιμότητα είναι αυτή.

Εν κατακλείδι
Το θέμα έχει και πολλές άλλες όψεις, περιβαλλοντικές, τεχνικές, κοινωνικές και οικονομικές. Δεν μπορούν να συζητηθούν όλες στα όρια ενός μικρού άρθρου. Από όλα όσα αναφέρθηκαν εδώ, προκύπτει ότι η ζημία για την κοινωνία είναι δυσανάλογα μεγάλη σε σχέση με τα μικρά κέρδη από θέσεις εργασίας, τυχόν φόρους και εισφορά στον τοπικό Δήμο. Και δεν αναφέρθηκαν πολλές άλλες αρνητικές πλευρές της υποθέσεως. Μέτρησε κανείς τις συνέπειες στην γεωργία, την κτηνοτροφία, την μελισσοκομία, τον τουρισμό; Τόσο για την υπάρχουσα κατάσταση, όσο και για οικονομική δραστηριότητα που νομοτελειακά ΔΕΝ θα αναπτυχθεί εξ αιτίας των εξορύξεων μεγάλης κλίμακος; Εκτίμησε κανείς την καταστροφή του κοινωνικού ιστού στην περιοχή; Το κοινωνικό μίσος που είναι ήδη πραγματικότητα;

Οιαδήποτε μελέτη κόστους-οφέλους από ανεξάρτητο φορέα θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το κόστος για την κοινωνία και τη χώρα είναι δυσανάλογα μεγαλύτερο από τα κέρδη. Δυστυχώς τέτοια μελέτη, που θα ήταν εκ των ων ουκ άνευ σε μια δημοκρατική χώρα, ως ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ προϋπόθεση πριν ξεκινήσει οιαδήποτε ανάλογη “επένδυση”, δεν έγινε ποτέ. Και αυτό αποτελεί σοβαρότατο κόλαφο για τις πολιτικές ηγεσίες που διαχειρίστηκαν την καταστροφή της ΒΑ Χαλκιδικής.

Οι οποίες το μόνο που κάνουν είναι να αγνοούν τα πραγματικά δεδομένα και να επαναλαμβάνουν αυτιστικά γενικότητες περί παράλληλης ανάπτυξης αειφόρων οικονομικών δραστηριοτήτων με την εξορυκτική. Δραστηριότητες δηλαδή αμοιβαία αλληλοαποκλειόμενες. Εκτός αν πείθεται κανείς ότι η πρώτη μελισσοπαραγωγός περιοχή στην Ελλάδα, με εκρήξεις 5 τόνων εκρηκτικών κάθε μέρα, ατελείωτα χωματουργικά μηχανήματα και φορτηγά και σκόνη περιέχουσα και αρκετά βαρέα μέταλλα, θα συνεχίσει να παράγει το 65% του μοναδικού Ελληνικού πευκόμελου. Ή ότι η γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή θα αναπτυχθεί, με τον υδροφόρο ορίζοντα να κατεβαίνει εκατοντάδες μέτρα. Ή ότι ο καταναλωτής θα συνεχίσει να προτιμά προϊόντα της περιοχής. Ή ότι ο δυνητικός επισκέπτης της περιοχής δεν θα προτιμήσει να την αποφύγει, δεδομένου ότι το τουριστικό προϊόν είναι ως γνωστόν εξαιρετικά ευαίσθητο ακόμη και σε απλές φήμες.

Για την επέλαση τέτοιων “επενδυτών”, συνήθως το επίορκο πολιτικό σύστημα φροντίζει προηγουμένως να φτωχοποιήσει τις αντίστοιχες περιοχές ή χώρες. Ο δρόμος για αυτούς ανοίγει μέσα από γενική κάμψη της οικονομικής δραστηριότητας, με αποβιομηχάνιση και πολλαπλά εμπόδια για υγιείς και αειφόρες επενδύσεις. Οι συνθήκες αυτές, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι πλέον πραγματικότητα στην Ελλάδα. Όλη η Βόρεια Ελλάδα προορίζεται για μεταλλευτικό πεδίο πλέον, από τους διαπλεκόμενους πολιτικούς και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, που επιχειρούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα για να διασφαλίσουν την εξάρτηση της περιοχής. Η προοπτική αυτή είναι πραγματικά ζοφερή για τη χώρα.

Η περιοχή πρέπει να απαλλαγεί από το χαρακτηρισμό “μεταλλευτική”, που όσοι γνωρίζουν τον άθλιο μεταλλευτικό κώδικα της χώρας, αντιλαμβάνονται ότι είναι εμπόδιο σε κάθε υγιή οικονομική δραστηριότητα. Και να βρει το δρόμο της προς αειφόρες οικονομικές δραστηριότητες, δεδομένου ότι έχει πραγματικά μοναδικά πλεονεκτήματα. Μια υπέροχη φύση (ακόμη), την πατρίδα του Αριστοτέλη, την πύλη του Αγίου Όρους, τεράστια δασοκάλυψη (ακόμη), πλούσια νερά (ακόμη), μοναδικής ομορφιάς ακρογιαλιές (ακόμη). Τόποι με πολύ λιγότερα πλεονεκτήματα, απλά επειδή υπήρξαν φωτισμένοι και ανιδιοτελείς άνθρωποι εκεί (Ανάβρα), έχουν σήμερα μηδενική ανεργία και αξιοπρεπή εισοδήματα (πάνω από 30.000 ευρώ το χρόνο) ακόμη και για την πιο φτωχή οικογένεια εκεί.

Στη γενέτειρα του Αριστοτέλη, που δίδαξε την “μεσότητα”, το μέτρο σε όλα, κάποιοι επέλεξαν και προωθούν πραγματικά λυσσαλέα την οδό του mega-mining, της υπέρμετρα μεγάλης κλίμακος εξορυκτικής δραστηριότητος. Η υπερβολή όμως είναι κατά την αρχαιοελληνική έννοια, ύβρις. Η οποία πάντα πληρώνεται. Αν η ύβρις για την φύση και την κοινωνία δεν σταματήσει όσο ακόμη η καταστροφή δεν έχει προχωρήσει, ο τόπος αυτός θα πληρώσει ακριβά έναν λογαριασμό που ήδη άρχισε να πληρώνει.

Ο Χρήστος Ελευθεριάδης είναι αναπληρωτής καθηγητής, Τομέας Πυρηνικής Φυσικής και Φυσικής Στοιχειωδών Σωματιδίων, ΑΠΘ, και δραστηριοποιείται εδώ και χρόνια ενάντια στην "επένδυση" στη Χαλκιδική.

Αν όχι τώρα, πότε;

Τα νερά μας χάνονται κάθε λεπτό που η Eldorado καταστρέφει το βουνό. Το δάσος καταστρέφεται με κάθε δέντρο που κόβεται, κάθε δρόμο που ανοίγεται. Το ρέμα του Καρατζά θυμίζει σεληνιακό τοπίο. Στις Σκουριές το εργοστάσιο κατασκευάζεται και το open pit ανοίγεται. Τα φράγματα δε θ΄αργήσουν να κατασκευαστούν.

Αν όχι εμείς, ποιός;

Δεν αναθέτουμε αρμοδιότητες. Δεν αποποιούμαστε την ευθύνη μας. Εμείς θα σταματήσουμε την καταστροφή του τόπου. Εμείς που βλέπουμε καθημερινά να καταστρέφεται το βουνό στο οποίο οφείλουμε τη ζωή μας. Όλοι εμείς που εδώ και χρόνια αγωνιζόμαστε. Όλοι εμείς που στεκόμαστε αλληλέγγυοι σ’ έναν δίκαιο αγώνα, γιατί είναι και δικός μας αγώνας.

Για όλους εμάς, το αντάμωμα στον Κάκαβο δεν είναι απλά μια πορεία. Διεκδικούμε τη Γη μας και την Ελευθερία μας. Εμείς θα προστατέψουμε τις ζωές μας. Εμείς θα τους σταματήσουμε. Η 23 του Νοέμβρη είναι αυτή η ημέρα.

Προσυγκεντρώσεις:

Χοροστάσι, Μεγάλη Παναγία, 10:30 π.μ.
Ιερισσός, 10:30 π.μ

Συντονιστικό Φορέων Σταγείρων Ακάνθου

Πορεία διαμαρτυρίας στις Σκουριές την Κυριακή 8/6

«Ο κόσμος είναι επικίνδυνος, όχι μόνο εξαιτίας αυτών που κάνουν το κακό,

αλλά κυρίως εξαιτίας αυτών που τους κοιτάζουν χωρίς να κάνουν τίποτα» 

 

Κυριακή 8 Ιουνίου πορεία στον Κάκκαβο

Αγωνιζόμαστε, δεν φοβόμαστε, συνεχίζουμε. Όλοι εμείς που αντιδρούμε στην καταστρεπτικές εξορύξεις χρυσού δεν περιμένουμε τίποτα λιγότερο από την τελική νίκη μας. Αυτό δεν μπορεί να γίνει πουθενά αλλού πέρα από το δρόμο, το βουνό, τα δικαστήρια. Για άλλη μια φορά θα βρεθούμε στο βουνό που μας ανήκει, θα σταθούμε απέναντι σε μια εταιρία που με μόνο σκοπό το κέρδος απειλεί την ίδια μας τη ζωή, τη γη μας, την ελευθερία μας, θα διεκδικήσουμε το δίκιο μας. Δεν έχουμε σκοπό να περιμένουμε κανέναν να φροντίσει για μας, ξέρουμε ότι μόνο ο αγώνας μας μπορεί να φέρει αποτελέσματα. Έτσι, όπως αγωνιζόμασταν μέχρι σήμερα, θα συνεχίσουμε να το κάνουμε κάτω υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Επιτροπές Αγώνα Χαλκιδικής και Θεσσαλονίκης ενάντια στην εξόρυξη χρυσού

Προβολή της ταινίας "Χρυσό Δάσος"

Η Κοινωνία Πολιτών Κιλκίς σε συνεργασία με το Τμήμα Πολιτισμού του Δήμου Κιλκίς στο πλαίσιο εορτασμού των ‘Ελευθερίων’, υποδέχεται για τέταρτη συνεχή χρονιά το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Ανάμεσα στις άλλες προβολές, τη Δευτέρα, 12 Μαΐου στις 20.00 θα προβληθεί η ταινία "Χρυσό Δάσος", του σκηνοθέτη Στρατή Βογιατζή (Έγχρωμο, Ελλάδα, 24’, 2014.)

Ο Γιώργος Καλύβας είναι ένας γεωργός που δεν έκανε οικογένεια αλλά «έκανε» δέντρα, που λάτρεψε τη πατρογονική του γη και ζει μόνος του μέσα στο αρχέγονο δάσος των Σκουριών, καλλιεργώντας με αφοσίωση τις καρυδιές, τις καστανιές και φροντίζοντας τα μελίσσια του. Η μοίρα του Γιώργου είναι αλληλένδετη με τη μοίρα του δάσους, το οποίο κινδυνεύει λόγω του ορυκτού πλούτου που κρύβεται στο υπέδαφός του. Η πρόθεση μιας πολυεθνικής να κατασκευάσει ένα ορυχείο χρυσού μέσα στο δάσος των Σκουριών, μερικά μέτρα από το κτήμα του Γιώργου, έχει δημιουργήσει μια άνιση μάχη και έχει πολλαπλασιάσει γι’ αυτόν το μέγεθος της μοναξιάς και της απόγνωσης.

To όνειρο που είδα #skouries

Toυ Σαράντη Δημητριάδη, ομότιμου καθηγητή Γεωλογίας Α.Π.Θ.

Χτες βράδυ είδα ένα όνειρο.

Πάλευαν λέει δυό στρατοί φαντάσματα. Ο ένας μικρός, πέντε καμένα οχήματα όλα κι” όλα. Ο άλλος τεράστιος, ατέλειωτες σειρές κομμένων κορμών δέντρων.

Οι δυο στρατοί είχαν πάρει ανθρώπινη μορφή και λαλιά.

Φώναζαν τα καμένα οχήματα: Είχαμε με το μέρος μας το νόμο της πολιτείας, τη θέληση του πρωθυπουργού, τη θεσμοθετημένη αρχή για αμείλικτη δίωξη κάθε αντίστασης στις επιταγές των κρατούντων και, επί πλέον, τα καλά και συμφέροντα της επένδυσης στον τόπο μας μιας ξένης εταιρείας.

Απαντούσαν οι ατελείωτες σειρές των κομμένων δέντρων: Μας είχαν δυστυχώς εγκαταλείψει οι προστατευτικοί νόμοι της πολιτείας, ο πρωθυπουργός αδιαφόρησε για εμάς, οι κρατούντες δεν μας προστάτεψαν, μάλλον ευχαρίστως μας θυσίασαν, οι δε ξένοι επενδυτές έπρεπε να μας εξαφανίσουν για να στεριώσει η επένδυσή τους. Όμως, θεωρούμε οτι προσφέραμε στο παρελθόν και θα μπορούσαμε να προσφέρουμε και στο μέλλον πολύ περισσότερα για τον τόπο αυτόν από ό,τι εσείς και οι ξένοι επενδυτές που θέλατε να εξυπηρετήσετε. Είχαμε λοιπόν, παρά την αποστέρηση που μας επιβάλλατε από νομικά επιχειρήματα, ένα σοβαρό ηθικό πλεονέκτημα.

Ο νόμος της πολιτείας είναι Νόμος ανταπαντούσαν τα καμένα οχήματα. Κανείς δεν μπορεί να είναι απέναντι ή υπεράνω του νόμου. Όσο ταπεινά και άψυχα οχήματα και να ήμασταν, όσο και αν εξυπηρετούσαμε τα συμφέροντα μιας ξένης εταιρείας, κανείς δεν είχε το δικαίωμα να μας κάψει. Αυτό επιβάλλουν οι νόμοι και ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό. Κανένα για σας λοιπόν ηθικό πλεονέκτημα.

Οι νόμοι που επικαλείστε είναι των ανθρώπων, και δη των κρατούντων. Εμάς όμως η σπορά μας καθορίστηκε από άλλους νόμους: άλλοι τους λένε της φύσης, άλλοι θεϊκούς ανταπαντούσαν οι ατελείωτες σειρές των κομμένων κορμών. Οι δικοί σας νόμοι μπορεί να τιμωρούν όσους καίνε οχήματα, σαν εσάς τα πέντε, αλλά μη νομίσετε οτι και οι δικοί μας νόμοι θα χαριστούν σε όσους δώσαν το σύνθημα να μας πετσοκόψουν -χιλιάδες από μας. Ψάξτε και βρείτε το DNA αυτών που σας έκαψαν και θυσιάστε τις ζωές τους για τα παλιοσίδερά σας, αλλά μη νομίζετε, και εμείς έχουμε καταγράψει έναν έναν αυτούς που μας αποκεφάλισαν και είτε την πείτε φύση, είτε θεϊκή θέληση, η τιμωρία της για τη θυσία τόσων χιλιάδων δικών μας ζωών δεν θα αργήσει. Γιατί πέρα από το νόμιμο και το ηθικό υπάρχει και το δίκαιο, και, προ πάντων, η υπεροχή της ζωής επί της ύλης.

Αυτό το όνειρο είδα χτές βράδυ.

Πηγή: Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων

Γελάνε (πικρά) και οι πέτρες του Κακάβου, κύριε Υπουργέ

ΠΗΓΗ: Γελάνε (πικρά) και οι πέτρες του Κακάβου, κύριε Υπουργέ στο antigoldgr.org

Συγκινηθήκαμε πραγματικά με τη δήλωση του Υπουργού Αναπληρωτή ΠΕΚΑ Σταύρου Καλαφάτη για την προχθεσινή (21/3) Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας που μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

• Ο Υπουργός ξεκίνησε τονίζοντας ότι η προστασία των δασών είναι «εθνική προτεραιότητα», η οποία όμως απαιτείται να γίνει και προσωπική υπόθεση του καθενός από μας. Να γίνει κοινωνικό ζήτημα. Να την εντάξουμε στην καθημερινότητά του. Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για την προστασία των δασών, όπως θα το κάναμε για να προστατέψουμε την ατομική μας περιουσία.
• Αναφέρθηκε στο όφελος της εθνικής οικονομίας από την αειφορική διαχείριση των δασικών οικοσυστημάτων, αλλά και στα οφέλη για τις τοπικές οικονομίες, με τη δημιουργία σταθερών θέσεων εργασίας και την παροχή εισοδήματος μέσω της άμεσης λήψης προϊόντων.
• Αναφέρθηκε με θαυμασμό στα πλούσια Ελληνικά δάση ως στοιχείο του τοπίου και της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας και ως «ασπίδα» προστασίας για την πολιτική προστασία, τη δημόσια υγεία και την οικονομία.
• Απαρίθμησε εν συντομία τις πολλαπλές προστατευτικές και κοινωφελείς λειτουργίες των δασών και των δασικών εκτάσεων οι οποίες, όπως είπε, δεν εκτιμώνται και δεν αμείβονται, μεταξύ των οποίων η διασφάλιση της ποιότητας του νερού, η πρόληψη της διάβρωσης του εδάφους, η αποτροπή πλημμυρών.

Έχοντας την τύχη να ζούμε δίπλα στο μοναδικό δασικό πλούτο του Κακάβου και γνωρίζοντας από πρώτο χέρι όλες τις ωφέλειες που μας προσφέρουν τα δάση, κάναμε ακριβώς αυτό που μας ζήτησε ο κ. Υπουργός. Κινητοποιηθήκαμε για να προστατεύσουμε την συλλογική μας περιουσία, όπως ακριβώς θα κάναμε για την ατομική μας περιουσία. Ενώσαμε τις δυνάμεις και τις προσπάθειές μας για να σώσουμε τον πράσινο πνεύμονα της Β. Χαλκιδικής. Στον μικρό μας τόπο, η προστασία των δασών έγινε το μεγαλύτερο κοινωνικό ζήτημα, κυριάρχησε στις σκέψεις και στις πράξεις μας. Oδήγησε σε μια εντελώς καινούρια συνειδητοποίηση του ρόλου και της δύναμης του πολίτη σε ζητήματα προστασίας του τόπου του.

Σαν απάντηση, το Κράτος του κ. Υπουργού μας έστειλε τα ΜΑΤ. Μας έριξε δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες, μας χτύπησε αλύπητα, μας έβαλε χειροπέδες και μας έστειλε στη φυλακή. Μας ονόμασε «εγκληματική οργάνωση» επειδή οργανωθήκαμε, διαμαρτυρηθήκαμε, ψάξαμε, μάθαμε, ενημερώσαμε, καταγγείλαμε την καταστροφή. Μας είπε ότι το δικό μας δάσος δεν έχουμε το δικαίωμα να προσπαθήσουμε να το προστατεύσουμε, γιατί αυτά που λέει ο Υπουργός δεν ισχύουν στη Β. Χαλκιδική. Η Β. Χαλκιδική είναι η επικράτεια μιας ιδιωτικής εταιρείας που εμείς, το Κράτος, της δώσαμε το δικαίωμα να καταφάει το δάσος του Κακάβου για το δικό της κέρδος, στερώντας από εσάς, τους πολίτες, όλες τις πολύτιμες ευεργεσίες του. Αν συνεχίσετε, θα σας συνθλίψουμε. Τόσο απλά.

Στο δικό μας τόπο, κοιτάς γύρω σου και κλαις. Το πανάρχαιο δάσος το βλέπεις κομματιασμένο στην άκρη του δρόμου. Δεν πρόκειται να ξαναγίνουν αυτά τα δέντρα γιατί δεν κόβονται απλά, αλλά εκριζώνονται. Παντού κάγκελα, συρματοπλέγματα, κάμερες ασφαλείας, αστυνομικοί και ιδιωτική security για να αποκλείουν την πρόσβαση των κατοίκων στο βουνό. Βαριά μηχανήματα κόβουν, σκάβουν τρυπάνε, ισοπεδώνουν. Ο Κάκαβος έχει μετατραπει σε βιομηχανικό εργοτάξιο. Τα ζώα έχουνε φύγει τρομαγμένα αφού το σπίτι τους έγινε εμπόλεμη ζώνη.

Είναι ολοφάνερο ότι η προστασία των δασών είναι «εθνική προτεραιότητα», δε νομίζετε; Υποθέτουμε ότι κάποια ανάλογη συγκινητική δήλωση θα έκανε ο Υπουργός και χθες, 22/3, για να τιμήσει την εξίσου σημαντική «Παγκόσμια Ημέρα για το Νερό». Γελάνε και οι πέτρες του Κακάβου, κύριε Υπουργέ.