Ιδίως δε για τη Βάθη, το πρόβλημα δεν θα είναι μόνο το αρσενικό, αλλά και το εξίσου, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο επειδή είναι ύπουλο, ουράνιο.

Με αφορμή το θέμα αρσενικού στο Νεοχώρι της Χαλκιδικής, μεταφέρουμε στο παρόν πολύ σημαντικές διευκρινήσεις του ομ.καθ.Γεωλογίας κ.Σ.Δημητριάδη, όπως αυτές αναρτήθηκαν σε σχόλιό του στο www.kilkis24.gr

 Ο/Η Σ. Δημητριάδης λέει:

23 Οκτωβρίου 2013 στις 11:07

Αυτό το επιχείρημα, οτι δηλαδή η υψηλότερη συγκέντρωση αρσενικού στο Νεοχώρι, αλλά ίσως όχι μόνον εκεί στην ανατολική Χαλκιδική, οφείλεται σε «γηγενή στοιχεία του εδάφους» και οτι «δεν πρέπει να συγχέεται με ανθρωπογενείς δραστηριότητες» είναι εντελώς αντιεπιστημονικό και ανόητο.

Τα «γηγενή στοιχεία του εδάφους» -μεταξύ των οποίων εννοούν και το αρσενικό εννοούν όσοι προβάλλουν αυτό το επιχείρημα- υπήρχαν στον τόπο εκείνο έτσι κι αλλιώς ανέκαθεν. Κανείς δεν ισχυρίστηκε, ή ισχυρίζεται, οτι με κάποια εξορυκτική ή μεταλλευτική δραστηριότητα προστέθηκε αρσενικό στην περιοχή. Εκείνο που προφανώς έγινε είναι οτι το υπάρχον σε βάθος αρσενικό «ανασκαλεύτηκε» μηχανικά και χημικά και μπήκε σε διαλυτή μορφή (διαλύθηκε δηλαδή) στο υπόγειο απόθεμα νερού που αντλείται για ύδρευση. Το μηχανικό δε και χημικό «ανασκάλεμα» προκλήθηκε από το πλήθος των ερευνητικών γεωτρήσεων στην περιοχή. Αυτές όμως, οι πολλές ερευνητικές γεωτρήσεις, προφανώς και είναι «ανθρωπογενείς δραστηριότητες».

Σε τι ακριβώς συνίσταται το μηχανικό και χημικό «ανασκάλεμα»; Στο ότι με τις πολλές γεωτρήσεις μπαίνει αέρας στο υπέδαφος, οι θειούχες μεταλλικές ενώσεις, ιδίως αν περιέχουν σίδηρο, οξειδώνονται ταχύτατα, σχηματίζεται θειϊκό οξύ και αυτό με τη σειρά του διαλύει και κινητοποιεί τα μεταλλικά στοιχεία των ενώσεων αυτών -μεταξύ τους και το «γηγενές» αρσενικό- και τα ενσωματώνει σε διαλυτή μορφή στο υπόγειο νερό. Αν αυτά σας φαίνονται δυσνόητα, να το πω απλούστερα: εκείνο που γίνεται με τις πολλές γεωτρήσεις είναι οτι απελευθερώνεται και μπαίνει στο νερό το αρσενικό που υπάρχει μεν από πριν στο υπέδαφος, όμως σε μορφή αδιάλυτη, άρα μη επικίνδυνη, λόγω ελλείψεως αέρα σε βάθος. Οι πολλές γεωτρήσεις ανοίγουν τον ασκό του Αιόλου και κάνουν το αρσενικό διαλυτό με συνέπεια να φτάνει στις βρύσες των σπιτιών.

Είχα την ευκαιρία τα παραπάνω να τα εξηγήσω στους κατοίκους του Κιλκίς πολλές φορές όταν τους μιλούσα για την «όξινη απορροή». Απλά να υπενθυμίσω εδώ οτι εντελώς ανάλογο πρόβλημα θα προκύψει και εντός του γνωστού σας μεταλλευτικού χώρου στα Κρούσια - αλλά και παραπέρα στην Ποντοκερασιά - αν αρχίσουν και εκεί γεωτρήσεις. Ιδίως δε για τη Βάθη, το πρόβλημα δεν θα είναι μόνο το αρσενικό, αλλά και το εξίσου, αν όχι περισσότερο επικίνδυνο επειδή είναι ύπουλο, ουράνιο.

Προσθήκη στην τροπολογία για τον Μεταλλευτικό Κώδικα

Κατά την ψήφιση του νομοσχεδίου του ΥΠΕΚΑ “Ρυθμίσεις θεμάτων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και άλλες διατάξεις” (22/10/2013) έγινε τελικά αποδεκτή η πρόταση για την εξαίρεση των ορυκτών υλών που περιγράφονται από το άρθρο 143 του Μεταλλευτικού Κώδικα (νόμος 210/1973.)

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 12 του νόμου προστέθηκε παράγραφος 11 με το εξής περιεχόμενο:

“Οι παράγραφοι 7 έως 10 δεν εφαρμόζονται επί των εξηρημένων υπέρ του Δημοσίου μεταλλευτικών ορυκτών κατά την έννοια του άρθρου 143 του ν.δ. 210/1973.”

Αυτό σημαίνει πως οι νέες διατάξεις για την κοινή συμμεταλλειοκτησία δεν μπορούν να εφαρμοστούν σε περιπτώσεις όπως αυτή του Κιλκίς με την αποδεδειγμένη ύπαρξη ουρανίου.

Και φυσικά, ένα από τα κύρια νομικά επιχειρήματα το οποίο επικαλούνται οι φορείς του Κιλκίς που προσέφυγαν κατά του διαγωνισμού του ΥΠΕΚΑ εξακολουθεί να ισχύει: η ανάθεση της έρευνας και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων αυτού του μεταλλευτικού χώρου σε ιδιώτη (συγκεκριμένα στην εταιρεία “ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε.”) προσκρούει νομικά στο άρθρο 143γ του Μεταλλευτικού Κώδικα, ο οποίος ορίζει ότι «δικαίωμα αναζήτησης, ερεύνης και εκμεταλλεύσεως των ορυκτών υλών των περιεχουσών εις εκμεταλλευσίμους ποσότητας ραδιενεργά στοιχεία κέκτηται μόνον το Δημόσιο».

Αξίζει να επισημανθεί, πως η προσθήκη της παραπάνω παραγράφου από πλευράς ΥΠΕΚΑ είναι αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς και πιέσεων που ασκήθηκαν από όλες τις πολιτικές παρατάξεις, τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Όταν μια κοινωνία αγωνίζεται ενωμένη, λειτουργεί συντονισμένα και με συγκεκριμένους στόχους, μπορεί να κατορθώσει πράγματα που σε πρώτη ανάγνωση φαντάζουν αδύνατα.

Η εγρήγορση και η προσοχή γύρω από τις εξελίξεις επί του θέματος εξακολουθούν να παραμένουν αμείωτες, δεδομένων των συνολικών μεταλλευτικών σχεδίων ευρύτερα στη Βόρεια Ελλάδα και με κορυφαία την κατάσταση στη Χαλκιδική, όπου πριν καν αρχίσουν οι εξορύξεις έχει ήδη προκληθεί επιμόλυνση του πόσιμου νερού καθώς και ατυχήματα διαρροής τοξικών.

Μέτωπο Αγώνα Ενάντια στα Μεταλλεία σε Κρούσια - Πάικο

Ανακοίνωση για τη συζήτηση για την κοινή συμμεταλειοκτησία

Ανολοκλήρωτη έμεινε η συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής επάνω σε τροπολογία που κατατέθηκε από το ΥΠΕΚΑ αναφορικά με τη συμμεταλειοκτησία.

Σύμφωνα με την τροπολογία ουσιαστικά ακυρώνεται το Άρθρο 143 του ισχύοντος Μεταλλευτικού Κώδικα (Ν. 210/1973), με βάση το οποίο καμία ιδιωτική εταιρία δεν έχει δικαίωμα να αναζητήσει, ερευνήσει και εκμεταλλευτεί ορυκτές ύλες με ραδιενεργά στοιχεία, σημείο που αποτελεί ένα από τα κύρια επιχειρήματα της αίτησης ακύρωσης του διαγωνισμού από τους φορείς του Κιλκίς.

Όλες οι πολιτικές δυνάμεις και οι φορείς του Νομού Κιλκίς συμφωνούμε να προστεθεί στην προς ψήφιση τροπολογία η ακόλουθη φράση:

 

«Σε περιοχές όπου υπάρχουν ορυκτές ύλες που εμπίπτουν στο Άρθρο 143 (γ) του Ν. 210/1973, να μη δίδεται το δικαίωμα της συμμεταλειοκτησίας και το δικαίωμα αναζητήσεως, ερεύνης και εκμεταλλεύσεως των μεταλλευτικών αυτών ορυκτών (του Άρθρου 143 του Ν.210/1973) να το έχει ΜΟΝΟΝ το Δημόσιο».

Με την παραπάνω προσθήκη, που είναι σύννομη με τον ισχύοντα Μεταλλευτικό Κώδικα, κλείνει η κερκόπορτα της κατατεθείσας τροπολογίας από το ΥΠΕΚΑ, με βάση την οποία επιτρέπεται η συμμεταλειοκτησία και σε περιοχές με ραδιενεργά υλικά (όπως η περιοχή των Κρουσίων), και άρα έχει τη δυνατότητα ο οποιοσδήποτε ιδιώτης να αρχίσει εξορυκτικές εργασίες στις περιοχές αυτές, υπό την διεύθυνση του Ελληνικού Δημοσίου.

Κατά τη συζήτηση της 17^ης Οκτωβρίου η πλειοψηφία των ομιλητών τάχθηκαν κατά της τροπολογίας του ΥΠΕΚΑ.

Η συζήτηση θα συνεχισθεί την ερχόμενη Τρίτη 22/10/2013.

Με δεδομένο ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις και φορείς του Νομού Κιλκίς συμφωνούν να προστεθεί η προαναφερθείσα προσθήκη στην προς ψήφιση τροπολογία, καλούμε την ηγεσία του ΥΠΕΚΑ να σεβασθεί την άποψη όλων των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του τόπου.

Μέτωπο Αγώνα Ενάντια στα Μεταλλεία σε Κρούσια-Πάικο

Προς Τους Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου

Με αφορμή συζήτηση που η διενεργείται αύριο Πέμπτη 17/10/2013 στην ολομέλεια της Βουλής το Μέτωπο αγώνα ενάντια στα μεταλλεία σε Κρούσια-Πάικο απευθύνθηκε με την παρακάτω επιστολή του στους βουλευτές του Κοινοβουλίου.

Οι βουλευτές του Κιλκίς πρέπει να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις τους και να μη δεχτούν την εν λόγω τροποποίηση ως έχει.
 

Ακολουθεί η επιστολή.

Προς

Τους Βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου

Με αφορμή την τροπολογία για την αλλαγή του Μεταλλευτικού Κώδικα που κατατέθηκε στο νομοσχέδιο του ΥΠΕΚΑ με τον τίτλο “Ρυθμίσεις θεμάτων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και άλλες διατάξεις” και συζητείται την Τρίτη 15/10 και την Πέμπτη 17/10 στην ολομέλεια της Βουλής, επιθυμούμε να επιστήσουμε την προσοχή σας στο πως αυτή η τροπολογία συνδέεται με την προσπάθεια εγκατάστασης μεταλλείων και στο νομό Κιλκίς.

Ζητούμε είτε την απόσυρση της τροπολογίας είτε εναλλακτικά, να προστεθεί στο άρθρο 6 της τροπολογίας η εξής παράγραφος:

«Συμμεταλλειοκτησία κατά την έννοια του παρόντος άρθρου 6 δε νοείται για την περίπτωση των ορυκτών υλών του άρθρου 143 του Μ.Κ., η έρευνα και εκμετάλλευση των οποίων, σύμφωνα με το άρθρο αυτό, διενεργείται αποκλειστικά και μόνο από το Δημόσιο».

Μόνο με τον τρόπο αυτό αίρονται οποιοδήποτε φόβοι μας ότι η τροπολογία είναι φωτογραφική.

Αναλυτικότερα:

Στο άρθρο 6 αυτού του σχεδίου νόμου, και ειδικότερα στις παραγράφους 7, 8, 9 και 10, «ρυθμίζεται το ζήτημα της διοίκησης και της εν γένει εκμετάλλευσης παραχωρήσεων μεταλλείων στις οποίες η μεταλλειοκτησία ανήκει σε πλείονες μεταλλειοκτήτες ένας εκ των οποίων είναι το Ελληνικό Δημόσιο, ανεξαρτήτως του ποσοστού συμμετοχής του». Ειδικότερα στην παράγραφο 8 προβλέπεται ότι: «στην περίπτωση αυτή η διοίκηση και η εν γένει εκμετάλλευση του κοινού μεταλλείου διενεργείται, για το σύνολο των μεταλλειοκτητών, αποκλειστικά από το Ελληνικό Δημόσιο, υπό την προϋπόθεση ότι το κοινό μεταλλείο βρίσκεται εντός δημόσιου μεταλλευτικού χώρου ή έχει ένα τουλάχιστον όριο συνορεύον με δημόσιο μεταλλευτικό χώρο».

Στα Κρούσια του Κιλκίς έχουμε τον γνωστό δημόσιο μεταλλευτικό χώρο που μετά από δημόσιο διεθνή διαγωνισμό έχει κατοχυρωθεί για έρευνα και εκμετάλλευση στην ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε. του ομίλου Μπόμπολα. Δεν έχει υπογραφεί η σχετική σύμβαση, ενώ εκκρεμεί προς το παρόν στο Διοικητικό Εφετείο Αθηνών η εκδίκαση της προσφυγής των φορέων του Κιλκίς κατά της απόφασης του Υφυπουργού ΠΕΚΑ με την οποία έγινε η έγκριση των πρακτικών της απόφασης της επιτροπής αυτού του διαγωνισμού.

Ένα από τα κύρια νομικά επιχειρήματα που επικαλούνται οι προσφεύγοντες κατά της απόφασης του ΥΠΕΚΑ φορείς του Κιλκίς είναι ότι η ανάθεση της έρευνας και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων αυτού του μεταλλευτικού χώρου σε ιδιώτη (στον ΑΚΤΟΡΑ εν προκειμένω) προσκρούει νομικά στο άρθρο 143γ του Μεταλλευτικού Κώδικα, ο οποίος ορίζει ότι «δικαίωμα αναζήτησης, ερεύνης και εκμεταλλεύσεως των ορυκτών υλών των περιεχουσών εις εκμεταλλευσίμους ποσότητας ραδιενεργά στοιχεία κέκτηται μόνον το Δημόσιο». Στη σχετική δε προσφυγή των φορέων του Κιλκίς παρέχονται πολλά αδιάσειστα στοιχεία που τεκμηριώνουν ότι πράγματι, με βεβαιότητα το κοίτασμα της Βάθης και πιθανότατα και τα υπόλοιπα εντός αυτού του μεταλλευτικού χώρου, περιέχουν εκμεταλλεύσιμες ποσότητες του ραδιενεργού στοιχείου ουρανίου. Αυτό, όπως είναι κατανοητό, αποτελεί αξεπέραστο εμπόδιο και δεν επιτρέπει την υπογραφή της σύμβασης παραχώρησης των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης στο ιδιώτη ΑΚΤΟΡΑ. Πώς μπορεί αυτό το ισχυρότατο νομικό εμπόδιο να εξουδετερωθεί; Με αλλαγή του νόμου. Αυτό δηλαδή που πιθανότατα επιχειρείται από το ΥΠΕΚΑ με την τροποποίηση του άρθρου 6.

Με κάποια νομική φόρμουλα, πριν ή μετά την όποια έκβαση της εκδίκασης της προσφυγής των φορέων του Κιλκίς στο Διοικητικό Εφετείο των Αθηνών, μπορεί π.χ. ο ΑΚΤΟΡΑΣ να συμπράξει με το Δημόσιο, παραχωρώντας έστω και μισό τοις εκατό των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης στο Δημόσιο, το οποίο έτσι θα φέρεται αυτό πλέον ως έχον κατ’ αποκλειστικότητα, αλλά και για το σύνολο των μεταλλειοκτητών (δηλαδή ΑΚΤΩΡ συν Δημόσιο) τη διοίκηση και την εκμετάλλευση όλων των κοιτασμάτων εντός του δημόσιου μεταλλευτικού χώρου. Έτσι, παρακάμπτεται μια χαρά το, ουσιαστικό παρόλα αυτά, εμπόδιο που θέτει το άρθρο 143γ του Μ.Κ. Και το πράγμα βέβαια θα έχει και συνέχεια, γιατί και μόνο που θα συνορεύει με τον δημόσιο αυτό μεταλλευτικό χώρο θα μπορεί στη συνέχεια το καθεστώς αυτό να επεκτείνεται σταδιακά τόσο προς ανατολάς, στην Ποντοκερασιά, όσο και δυτικά, προς το Πάικο.

Όλες οι ενδείξεις κατατείνουν στο συμπέρασμα ότι το άρθρο 6 του υπό ψήφιση σχεδίου νόμου, αν δεν είναι φωτογραφικό, πάντως είναι εξαιρετικά ευνοϊκό ώστε η ενδιαφερόμενη ιδιωτική εταιρεία να μπορέσει να προχωρήσει στον επιδιωκόμενο στόχο της.

Με εκτίμηση

Μέτωπο Αγώνα Ενάντια στα Μεταλλεία σε Κρούσια - Πάικο

Ανήμποροι να κινήσουν θεούς, κινούν … δαίμονες!

Ο νόμος 210/1973 (γνωστός και ως “Μεταλλευτικός Κώδικας”), στο Άρθρο 143 καθορίζει σαφώς πως: “Δικαίωμα αναζητήσεως, ερεύνης και εκμεταλλεύσεως των αμέσως επομένων μεταλλευτικών ορυκτών κέκτηται μόνον το Δημόσιον: … γ) Των ορυκτών υλών των περιεχουσών εις εκμεταλλευσίμους ποσότητας ραδιενεργά στοιχεία.” Άρα δεν έχει το δικαίωμα να αναζητήσει, ερευνήσει και εκμεταλλευτεί καμία ιδιωτική εταιρία τέτοιου είδους ορυκτά (όπως για παράδειγμα το ουράνιο.)

Σε νομοσχέδιο του ΥΠΕΚΑ με τον τίτλο “Ρυθμίσεις θεμάτων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και άλλες διατάξεις” κατατέθηκε τροπολογία που προσπαθεί με νομικίστικο τρόπο να προσπεράσει το εμπόδιο αυτό: “σε περίπτωση που ένας εκ των συμμεταλλειοκτητών είναι το Ελληνικό Δημόσιο, ανεξαρτήτως του ποσοστού συμμεταλλειοκτησίας που κατέχει, και με την προϋπόθεση ότι το κοινό μεταλλείο βρίσκεται ενός δημόσιου μεταλλευτικού χώρου ή έχει έστω κι ένα κοινό όριο με δημόσιο μεταλλευτικό χώρο, τότε η διοίκηση και η εν γένει εκμετάλλευση του κοινού μεταλλείου διενεργείται, για το σύνολο των συμμεταλλειοκτητών, αποκλειστικά από το Ελληνικό Δημόσιο.”

Το κύριο επιχείρημα των φορέων και των κατοίκων που κίνησαν την νομική διαδικασία ακύρωσης του διαγωνισμού, είναι η αποδεδειγμένη ύπαρξη εκμεταλλεύσιμων ποσοτήτων ουρανίου στην περιοχή. Όλες οι αποδείξεις και τα αδιάσειστα στοιχεία για την ύπαρξη ουρανίου, είχαν κατατεθεί στο δικαστήριο. Το παράλογο όμως είναι πως η εισηγήτρια της υπόθεσης, που δουλειά της είναι η αντικειμενική εξέταση και παρουσίαση των επιχειρημάτων και των δύο αντιδίκων, είναι παντρεμένη με εργαζόμενο στην εταιρεία “ΑΚΤΩΡ Α.Τ.Ε.”. Που ως γνωστόν, είναι ο ανάδοχος του διαγωνισμού! Γιατί λοιπόν επικαλέστηκε κώλυμα τώρα, μετά από τόσο καιρό και δύο αναβολές της εκδίκασης της υπόθεσης;

Έτσι, αφού ούτε νόμιμο μπορούσαν να κάνουν τον διαγωνισμό, αλλά ούτε και να πετάξουν τις αποδείξεις για το ουράνιο, τι απομένει λοιπόν; Μα φυσικά να αλλάξουν τους νόμους, ώστε να φαίνονται οι ανομίες νόμιμες! Απαγορεύει ο Μεταλλευτικός Κώδικας να εξορύξει το ουράνιο ιδιώτης; Έ τότε κάνουμε συμμεταλλειοκτήτη το Ελληνικό Δημόσιο με οποιοδήποτε ποσοστό, και με μια «βάφτιση» θα λέμε ότι ο ιδιοκτήτης είναι το Ελληνικό Δημόσιο! Όλα δεμένα!

Σε ανύποπτο χρόνο είχαμε επισημάνει πως «Η κοινωνία του Κιλκίς έχει εκφράσει μέσω όλων των επίσημων φορέων της από το ότι διατηρεί πολύ σοβαρές επιφυλάξεις, μέχρι την κάθετη αντίθεσή της στην επιβολή της μεταλλευτικής δραστηριότητας. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση προχωρά και γνωρίζουμε ποια θα είναι η συνέχεια - τη ζούμε στη Χαλκιδική. Η κυβέρνηση μας αγνοεί, φτιάχνονται νόμοι στα μέτρα των εταιριών, επιβάλλεται η παρουσία των εταιρειών στις τοπικές κοινωνίες με φυσικό επακόλουθο τη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής... Οι κάτοικοι παλεύουν για αξιοπρέπεια και για τη ζωή των παιδιών τους και ο αγώνας τους ποινικοποιείται.»

Καλούμε τον πολιτικό κόσμο που ακόμα σέβεται την αξιοπρέπεια του να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να απαιτήσει την απόσυρση της τροπολογίας ή τη ρητή εξαίρεση των ορυκτών του άρθρου 143 του Μεταλλευτικού Κώδικα από τις περιπτώσεις συμμεταλλειοκτησίας, ώστε αποκλειστικά και μόνο το Ελληνικό Δημόσιο να μπορεί να ερευνά και να εκμεταλλεύεται αυτά τα ορυκτά.

Μέτωπο Αγώνα Ενάντια στα Μεταλλεία σε Κρούσια - Πάικο